Að sörfa er eins og að fljúga

„Þetta er nú bara frekar beisikk! Við erum með fullt af sjó og fullt af öldum,“ svarar Rut þegar hún er spurð að því í upp­hafi sam­tals hvernig í ósköp­unum henni hafi dottið í hug að byrja að sörfa á Íslandi. Og það er auð­vitað satt. Þó að tæp­lega skap­ist hér tæki­færi til að sörfa olíu­bor­inn og ber­fættur í stutt­buxum er hér eng­inn skortur af sjó til að leika sér að. Æ fleiri eru að gera sér grein fyrir því og hópur íslenskra sör­fara fer stækk­andi. Sjálf próf­aði Rut í fyrsta skipti að sörfa í fyrra­haust og hefur ekki getað hætt síðan. „Ég hef alltaf elskað sjó­inn og verið mjög tengd honum. Kannski er það af því að ég er komin af miklum sjó­mönnum. Mér finnst eitt­hvað töfr­andi við hann. Ég var búin að vera í sjó­sundi í ár og líka búin að vera dálítið á snjó­bretti, svo mér fannst liggja beint við að prófa.“

Eins og að fá nærbuxur lánaðar hjá ókunnugum

Það var þó ekki hlaupið að því í fyrstu að finna ein­hvern til að kenna henni réttu takt­ana. „Eftir að ég var búin að bíta í mig að ég skyldi prófa þetta gerði ég dauða­leit að ein­hverjum sem gæti aðstoðað mig við að prófa. Maður þarf ákveð­inn búnað, bæði bretti og galla, og það er ekki endi­lega hlaupið að því að fá það lánað. Það eru ekki margir sem eiga bretti og gall­inn þarf að passa akkúrat á þig, svo er þetta svo­lítið eins og að spyrja ein­hvern hvort þú megir fá lán­aðar nær­bux­urnar hans, því maður er berrass­aður undir.“