Þriggja manna fjöl­skylda kemur gang­andi inn á kaffi­hús og heldur yngsti fjöl­skyldu­með­lim­ur­inn, ung kona, á dúkku í fang­inu. Þau setj­ast við borð og er dúkkan sett í barna­stól sem er svo stillt upp við borðið eftir að búið er að klæða hana úr bleikri kápu og taka af henni bleika húfu. Dúkkan heitir Harpa Sól og unga konan heitir Dagmar Ósk Héð­ins­dóttir. 

„Mig dreymdi um að eign­ast lítið barn eins og aðrar ungar konur á mínum aldri,“ segir Dagmar og móðir hennar, Harpa Sig­ur­jóns­dóttir, bendir á að skóla­systur Dagmarar séu búnar að vera að eign­ast börn und­an­farin ár. 

„Ég er með ódæmi­gerða ein­hverfu, væga þroska­hömlun og einnig er ég með áráttu- og þrá­hyggjuröskun og kvíða,“ segir Dagmar, sem vinnur hálfan dag­inn á Vinnu- og hæf­ing­ar­stöð þar sem hún meðal ann­ars saumar, smíðar og pakkar …