Þ

egar Nanna Rögn­vald­ar­dóttir var sjö ára var henni gefin bók sem varð strax í miklu upp­á­haldi og hún fletti oft og iðu­lega. Í henni var mynd af fyrsta loft­belgnum. Hún heill­að­ist af honum og lét sig dreyma um að svífa um loftin blá í einum slíkum. 

Ekki grun­aði hana þá að hún ætti eftir að láta draum­inn ræt­ast nokkrum ára­tugum síðar. „Þetta var gam­all draumur sem ég hafði í raunar aldrei búist við að ég myndi láta ræt­ast. En svo urðu aðstæður til þess að ég tók skyndi­á­kvörðun. Ég frétti and­lát góðs vinar míns, hans Sigurðar Svav­ars­sonar, sem bar óvænt að. Ég sett­ist við tölv­una og ætl­aði að fara að skrifa systur minni og segja henni frá þessu. Fyrsta setn­ingin sem blasti við mér þar var: Lífið er núna. Þá fór ég að hugsa um allt þetta sem maður lætur ógert í …