Í ágúst 2005 hljóp ég hálft mara­þon í þriðja sinn á ævinni. Og í þriðja sinn hljóp ég á gulum og gömlum striga­skóm sem orðnir voru býsna snjáðir.

Þetta var ansi erfitt hlaup og þar sem ég sil­að­ist áfram á sautj­ánda kíló­metr­anum lof­aði ég sjálfum mér að ef ég kæm­ist alla leið í mark skyldi ég kaupa mér almenni­lega hlaupa­skó.

Nú, ég náði í mark og stóð við heitið og eign­að­ist hlaupa­skó.

Ég man enn hvað þeir kost­uðu - heilar 16.000 krónur.

Það fannst mér fárán­lega hátt verð fyrir skó handa sjálfum mér af því mér hefur alltaf þótt þeim pen­ingum illa varið sem fara í skótau á mig.

Ein­fald­lega af því ég hef engan áhuga á skóm.

En jæja, ég var kom­inn með þessa skó og hljóp nú á þeim næstu árin.

Það var eins gott þeir skil­uðu ein­hverju fyrir allan þennan pen­ing, ha?

Ég veit að maður á að skipta um hlaupa­skó á tveggja þriggja ára fresti, en það hvarfl­aði aldrei að mér.

Mér fór líka að þykja vænt um þessa skó, þrátt fyrir allt, og við bröll­uðum ýmis­legt saman.

Hlupum tvö opin­ber hálf­mara­þon og tvö prí­vat. Einu sinni hlupum við 30 kíló­metra en það var of mikið.

Hins vegar runnum við ótelj­andi 10-12 kíló­metra skeið um Sel­tjarn­ar­nesið og annað eins á hlaupa­brett­inu í rækt­inni.

Og við hlupum 10 kíló­metra kringum Central Park í New York, þar sem götu­söngv­ar­arnir hvöttu okkur áfram, og 15 kíló­metra eftir Signu­bökkum og upp á Republique-torg þar sem Sígaun­arnir hróp­uðu ókvæð­is­orð á eftir okkur fyrir að stoppa ekki og gefa þeim pen­ing.

Við hlupum 10 kíló­metra um götur Damaskus, skokk­uðum um Samarkand og Bukhara og svona hitt og annað gerðum við, skórnir og ég.

En nú er komið að leið­ar­lokum eftir tólf ár.

Áðan var ég á göngu um Tri­ang­len hér í Kaup­manna­höfn og fann að annar skór­inn var alveg að lið­ast í sundur. Og í hinum var eitt­hvað farið að sting­ast í hæl­inn á mér.

Svo ég ark­aði inn í versl­un­ina Runn­ersLab og keypti nýja skó.

Síðasta verk­efni gömlu skónna verður á eftir þegar við ætlum upp í Sívala­turn.

Þangað hef ég aldrei komið og mér finnst því þram­mið þar upp hæfi­lega virðu­leg loka­skref fyrir þessa gömlu skó. 

Svo taka þeir nýju við og fá það verk­efni að koma mér í form svo ég geti hlaupið hálft mara­þon að nýju á næsta ári.

Það er algjört lág­mark.

Þessir skór kost­uðu nefni­lega hvorki meira né minna en 16.800 krónur!

Ham­ingjan sanna, hvað þeir skulu fá að vinna fyrir sér!