Í ágúst 2005 hljóp ég hálft maraþon í þriðja sinn á ævinni. Og í þriðja sinn hljóp ég á gulum og gömlum strigaskóm sem orðnir voru býsna snjáðir.

Þetta var ansi erfitt hlaup og þar sem ég silaðist áfram á sautjánda kílómetranum lofaði ég sjálfum mér að ef ég kæmist alla leið í mark skyldi ég kaupa mér almennilega hlaupaskó.

Nú, ég náði í mark og stóð við heitið og eignaðist hlaupaskó.

Ég man enn hvað þeir kostuðu - heilar 16.000 krónur.

Það fannst mér fáránlega hátt verð fyrir skó handa sjálfum mér af því mér hefur alltaf þótt þeim peningum illa varið sem fara í skótau á mig.

Einfaldlega af því ég hef engan áhuga á skóm.

En jæja, ég var kominn með þessa skó og hljóp nú á þeim næstu árin.

Það var eins gott þeir skiluðu einhverju fyrir allan þennan pening, ha?

Ég veit að maður á að skipta um hlaupaskó á tveggja þriggja ára fresti, en það hvarflaði aldrei að mér.

Mér fór líka að þykja vænt um þessa skó, þrátt fyrir allt, og við brölluðum ýmislegt saman.

Hlupum tvö opinber hálfmaraþon og tvö prívat. Einu sinni hlupum við 30 kílómetra en það var of mikið.

Hins vegar runnum við óteljandi 10-12 kílómetra skeið um Seltjarnarnesið og annað eins á hlaupabrettinu í ræktinni.

Og við hlupum 10 kílómetra kringum Central Park í New York, þar sem götusöngvararnir hvöttu okkur áfram, og 15 kílómetra eftir Signubökkum og upp á Republique-torg þar sem Sígaunarnir hrópuðu ókvæðisorð á eftir okkur fyrir að stoppa ekki og gefa þeim pening.

Við hlupum 10 kílómetra um götur Damaskus, skokkuðum um Samarkand og Bukhara og svona hitt og annað gerðum við, skórnir og ég.

En nú er komið að leiðarlokum eftir tólf ár.

Áðan var ég á göngu um Trianglen hér í Kaupmannahöfn og fann að annar skórinn var alveg að liðast í sundur. Og í hinum var eitthvað farið að stingast í hælinn á mér.

Svo ég arkaði inn í verslunina RunnersLab og keypti nýja skó.

Síðasta verkefni gömlu skónna verður á eftir þegar við ætlum upp í Sívalaturn.

Þangað hef ég aldrei komið og mér finnst því þrammið þar upp hæfilega virðuleg lokaskref fyrir þessa gömlu skó. 

Svo taka þeir nýju við og fá það verkefni að koma mér í form svo ég geti hlaupið hálft maraþon að nýju á næsta ári.

Það er algjört lágmark.

Þessir skór kostuðu nefnilega hvorki meira né minna en 16.800 krónur!

Hamingjan sanna, hvað þeir skulu fá að vinna fyrir sér!