Kristof, sem hefur þýtt fjölda íslenskra bókmenntaverka yfir á þýsku, er sjálfur nýbúinn að vera með nýjasta skáldverk sitt, Die Reise ans Ende der Geschichte, á metsölulista Der Spiegel, bók sem hefst í partíi í rússneska sendiráðinu í Róm stuttu eftir að Berlínarmúrinn féll. Sem þekktur höfundur í þýsku samfélagi, vel að sér í stjórnmálunum og samfélagsumræðu, má segja að hann sé gjörkunnugur því. Þessa dagana er hann stöðugt á ferðinni á hinu þýskumælandi svæði að lesa upp úr vinsælli bók sinni. Þó næst í skottið á honum sem staldrar við á milli lesta til að velta þessu fyrir sér.

Öðruvísi fyrir land sem er eyja
Hann telur að margt sé náttúrlega öðruvísi við að búa í Þýskalandi en á Íslandi. „Sagan og stærðin, …


































Maður er enn með hausinn undir hendinni eftir volið og vælið í okkur eftir bankahrunið 2007 þar sem þýskir og evrópskir bankar afskrifuðu sjö þúsund milljarða (hvað eru mörg 0 í því?) af hrunskuldum íslensku bankaþjófanna í tólf þúsund milljarða gjaldþroti landsins og féllum í fang alþjóða gjaldeyrissjóðsins. Meira að segja forsetinn þáverandi bað rússa um aðstoð sem var neitað, sem betur fer. Við erum alltaf fyrstir á hnén þegar eitthvað bjátar á, vældum m.a. lán frá færeyingum ofan í alla skuldasúpuna.
Ætlum við í derringi okkar að endurtaka þann ömurleika í einhverju fáránlegu stoltrugli sem engin innistæða er fyrir? Við þurfum aðstoð við fjárlagagerð og sterkari mynnt til að reka landið, ekki gleyma tveimur núllunum sem voru tekin af krónunni fyrir 45 árum þegar hún var orðin bara 0,2 eð 0,3% af dönsku krónunni sem hún miðaðist við upphaflega við lýðveldistöku. Við erum laus við spillingarliðið úr íslensku valdakerfi, nú er tækifæri til framþróunar á forsendum jafnaðar og gerast 28. aðildarþjóðin að ESB.