Ellefu atriði léku á öðru und­an­úr­slita­kvöldi Músiktil­rauna í ár. Ég ætla nú ekki að halda því fram að þau hafi öll átt skilið að kom­ast í úrslit en næstum því samt. Það er eig­in­lega algjör­lega sturlað hvað það er hár stand­ard á Músiktil­raunum í ár. Oft hefur verið ríkj­andi ein­hver ein tón­list­ar­stefna sem margar sveitir hafa verið að leika sér með en í ár er ekki svo. Það ríkir frelsi og enda­lausir mögu­leikar, en spé­hræðsla virð­ist vera eitt­hvað hug­tak sem heyrir sög­unni til. Flest virð­ast vera sæmi­lega með­vituð um hvað búið er að gera og eru að reyna að blanda því öllu saman og skapa eitt­hvað nýtt. Alvöru tón­list­ar­til­raunir er það sem sér­hver tón­list­arnörd þráir og óskir mínar virð­ast að minnsta kosti vera að ræt­ast núna.

Fyrsta band á svið, …