Eft­ir­vænt­ing var áþreif­an­leg í Þjóð­leik­hús­inu síð­ast­lið­inn laug­ar­dag og yngstu áhorf­end­urnir svo­leiðis skopp­uðu inn í leik­húsið. Mætt til leiks voru all­margar Elsur, nokkrar Önnur og meira að segja einn Ólafur í fullum skrúða til að sjá Disney-söng­leik­inn Frost á leik­sviði.

Fyrir þrjá­tíu árum, eða í apríl 1994, var Disney-útgáfan af Fríðu og dýr­inu frum­sýnd á Broadway. Sýningin átti eftir að marka tíma­mót hjá fyr­ir­tæk­inu, verða mik­il­vægur hluti af end­ur­reisn Disney á tíunda ára­tugnum og umbreyta söng­leikja­upp­færslum á Broadway. Nærri tutt­ugu árum seinna kom Frost sem storm­sveipur í kvik­mynda­hús og varð órjúf­an­legur hluti af upp­eldi heillar kyn­slóðar. Óum­flýj­an­lega upp­færslan á Broadway varð ekki sá ofursmellur sem fyr­ir­tækið óskaði en rak­aði samt inn seðlum. Gísli Örn Garð­ars­son var ráð­inn af fyr­ir­tæk­inu til að end­ur­hugsa svið­setn­ing­una og er upp­færslan risa­vaxið sam­nor­rænt verk­efni. Mikið hvílir á herðum Gísla Arnar en hann lyftir grettistaki með aðstoð frá stórum hópi lista­fólks. Fyrsta og lík­lega hug­rakkasta skrefið var að end­ur­þýða verkið.

Skeleggur Bragi Valdimar

Bragi Valdimar Skúlason mætir skel­eggur til leiks og töfrar fram sér­deilis góða þýð­ingu, bæði talað mál og söng­texta. Orðfærið er upp­fært til að passa inn í sam­tím­ann en þýð­andi gætir þess þó að sáldra ekki of miklum slettum yfir ævin­týra­heim­inn. Söng­text­arnir lifna við í túlkun tón­list­ar­stjór­anna og þrum­andi hljóm­sveitar.

Sögu­þráð­inn þarf kannski ekki að kynna fyrir mörgum en í stuttu máli fjallar Frost um ævin­týri og örlög systr­anna Elsu og Önnu sem eru aðskildar í æsku eftir töfraslys, en náð­ar­gáfu fjöl­skyld­unnar verður að halda leyndri fyrir almenn­ingi þó ástæður þess séu eilítið óljósar. Eftir annað töfraslys við krýn­ing­ar­at­höfn Elsu flýr hún kon­ungs­ríkið í leit að frelsi en Anna er stað­ráðin í að hjálpa systur sinni að snúa aftur til sam­fé­lags­ins.

Vala Kristín er stórt hjarta sýningarinnar

Hildur Vala Bald­urs­dóttir og Vala Kristín Eiríks­dóttir leika syst­urnar, Elsu og Önnu. Ætla mætti að aðal­hetja sög­unnar sé Elsa en ein­angrun hennar, innri bar­átta og hræðsla við eigin töfra­mátt fellur í skugg­ann af svað­il­för Önnu, bæði lík­am­lega og til­finn­inga­lega. Hildur Vala er með kraft­mikla söng­rödd sem fær svo sann­ar­lega að njóta sín í stóra núm­eri sýn­ing­ar­innar, Ég er frjáls, en er svo­lítið fjar­læg í fram­komu. Vala Kristín er stóra hjarta sýn­ing­ar­innar þar sem leikur og söngur smella saman í frammi­stöðu sem er hríf­andi og bráð­fyndin í senn. Anna sprettur ljós­lif­andi fram í öllum sínum brussu­skap og barna­leg­heitum, mann­leg og sam­úð­ar­full.

Mennina í þeirra lífi, reyndar er einn þeirra snjó­karl, leika Guðjón Davíð Karlsson, Kjartan Darri Krist­jáns­son og Almar Blær Sig­ur­jóns­son. Hver og einn þeirra kemur með eitt­hvað ólíkt að borð­inu: Guðjón Davíð heillar börnin upp úr skónum í hlut­verki Ólafs, Kjartan Darri dug­mik­ill í hlut­verki Krist­jáns og Almar Blær er í ess­inu sínu í hlut­verki Hans, drauma­prins­ins sem er ekki allur eins þar sem hann er séður.

Ungt fólk að springa úr hæfileikum

Minni hlut­verkin eru mýmörg. Þar má helst nefna Ólafíu Hrönn Jóns­dóttur og Bjarna Snæ­björns­son, bæði taka þau sín smáu hlut­verk föstum tökum og eiga skín­andi senur. Aðrir full­orðnir leik­arar hverfa svo­lítið í bak­grunn­inn en í heild­ina leggj­ast allir á árarnar til að sigla þess­ari gildu galeiðu í höfn. Yngri útgáf­urnar af systr­unum hrífa áhorf­endur með sér með ein­lægn­ina að vopni. For­vitni­legt verður að sjá þegar þessi yngsta kyn­slóð leik­ara vex úr grasi því þetta unga fólk er að springa úr hæfi­leikum, enda hafa þau fengið góða skólun.

Hæfi­leik­a­ríkir ungir leik­arar. For­vitni­legt verður að sjá þegar þessi yngsta kyn­slóð leik­ara vex úr grasi því þetta unga fólk er að springa úr hæfi­leikum, enda hafa þau fengið góða skólun.

Gísli Örn stýrir her­leg­heit­unum með traustri hendi. Áherslan er sett á leik­hús­töfrana, ekki skemmti­garð­inn. Eitt lítið trampólín falið í fjöl­unum getur nefni­lega vakið tölu­vert meiri kæti en tölvu­væddar kúnstir. Leik­mynda­hönnun Barkar Jóns­sonar end­ur­speglar þessa hug­mynda­fræði með lit­ríkri og leik­andi leik­mynd sem gefur leik­hópnum rými til að ferð­ast um stóra sviðið nán­ast án tak­mark­ana. Sviðs­fólkið á heiður skilið fyrir sitt fram­tak. Að sjá Kristján svífa á vængjum ást­ar­innar minnir skemmti­lega á upp­færslu Vest­ur­ports á Rómeó og Júlíu. Ásta Jónína Arn­ar­dóttir sprengir skal­ann með frá­bærri mynd­bands­hönnun. Leik­hús­töfr­arnir eru síðan skrúf­aðir í botn undir stærsta lagi sýn­ing­ar­innar, Ég er frjáls, í eft­ir­minni­legu sjón­ar­spili. Regn­boga­regn­hlífin er síðan lítil en gull­fal­leg við­bót undir lok sýn­ing­ar­innar, smá­at­riðin skipta nefni­lega öllu máli.

Um fjölskyldukærleika

Margt gerir bún­inga­hönn­uð­ur­inn Christina Lovery vel og þar eru kjólar Elsu í sér­flokki en annað heppn­ast síður. Þar ber helst að nefna ball­kjól­ana í byrjun sýn­ingar sem orka gam­al­dags, fyr­ir­ferð­ar­miklir og krump­aðir. Einnig eru lopa­sund­fötin nán­ast heilsu­spill­andi sjón­mengun og hár­koll­urnar mis­jafnar að gæðum. Chantelle Carey þekkir stóra svið Þjóð­leik­húss­ins vel enda eru sviðs­hreyf­ing­arnar sem saum­aðar inn í fram­vind­una. Dans­at­riðin eru orku­mikil en skilja tak­markað eftir sig, fyrir utan Þetta redd­ast sem er dans­andi skemmtun.

Frost hefur nú þegar slegið í gegn enda yfir fjöru­tíu sýn­ingar komnar í sölu, aftur á móti er miða­verðið í dýr­ara lagi og ekki hlaupið að því að kaupa miða fyrir vísi­tölu­fjöl­skyld­una. Gísli Örn stýrir Disney-galeið­unni í örugga höfn með leik­hús­töfrana að leið­ar­ljósi. Vala Kristín er hríf­andi hjarta söng­leiks­ins en Hildur Vala klifrar í hæstu hæðir með túlkun sinni á Ég er frjáls. Þegar öllu er á botn­inn hvolft er Frost ekki um hetju­dáðir ein­stak­linga heldur sam­vinnu og fjöl­skyldu­kær­leik sem er holl áminn­ing fyrir nútíma­sam­fé­lag.