Fyrstu tvær innrásir okkar í Evrópu mistókust

Barnið var veikt og þetta leit ekki vel út. Móðirin hafði það á brjósti eins mikið og hún gat en það virt­ist samt ekki nær­ast almenni­lega. Kannski var mjólkin ekki næg. Móðirin fékk oft sjálf ekki alveg nóg að borða. Þó kom veiði­fólkið yfir­leitt með þokka­lega bráð á nokk­urra daga fresti og þau liðu ekki bein­línis hungur þarna í skút­anum undir hlíð­inni.

Þar hafði fólkið búið síðan Afi og Amma komu með hóp­inn upp þennan dal fyrir fjöru­tíu sumrum og ráku Dala­fólkið úr hell­inum. Þá var dal­ur­inn grös­ugur. Nú voru Afi og Amma löngu dáin og það hafði fækkað í hópnum. Dala­fólkið sem fyrir var um allt hér­aðið hafði ekki tekið nýja fólk­inu vel og kannski ekki von. Stundum hafði verið barist og Dala­fólkið hafði drepið all­nokkra úr hópi Afa og Ömmu. Að vísu var langt síðan, síðan hafði friður ríkt en nú var eins og gróskan í dalnum …