Færa mætti rök fyrir því að bóka­söfn séu í eðli sínu and-kap­ít­al­ískar stofn­anir.

Þeim er haldið úti almenn­ingi til heilla en ekki í gróða­skyni, og borg­arar hafa allir aðgang að þeim óháð stétt eða stöðu. Á almenn­ings­bóka­safni má hangsa inni tímunum saman án þess að greiða aðgangs­eyri eða vera beð­inn um að kaupa eitt­hvað til að rétt­læta við­veru sína þar inni. Þó er eitt bóka­safn í Reykja­vík sem tekur þessa nátt­úru­legu and­stöðu bóka­safna við kap­ít­alið á annað stig. Þegar blaða­maður leit­að­ist eftir að skrifa umfjöllun um safnið var ekki í boði að taka við­tal við for­stöðu­mann safns­ins, enda slík mann­eskja ekki til í þessu anar­kíska skipu­lagi sem miðar að því að afnema hvers lags valdapýramída á við for­stöðu­menn og stofn­anir rík­is­ins. Vegurinn að umfjöll­un­inni varð því að fylgja öðru kerfi. Blaða­maður fór því ein­fald­lega á fund safns­ins sjálfs og tók við það við­tal.

Bóka­safnið er til húsa í …