Ofbeldi gegn konum í glæpa­sögum, þáttum eða myndum er ekki nýtt af nál­inni – og mætti frekar líta á það sem bók­menntak­lisju en nýj­ung. Mann­kynið hefur búið við frá­sagnir af þessu tagi allt frá Kamelot-ævin­týrum um konuræn­andi risa­skrið­kvik­indi til höf­uðs­ins í kass­anum í Se7en og vera má að þær hafi alltaf verið til. Vegna þess hve algengt ofbeldi gegn konum er hlýtur að vera þess vert að velta því fyrir sér hvort nauð­syn­legt sé að finna því sess í skáld­skap eða hvort það hafi hrein­lega slæm áhrif, smætti konur og við­fang­svæði (e. objectify) þær.

Hugtakið „ísskápa­konur“, eða „women in refri­ger­ators“, á við um það þegar morð á konu er notað sem tæki fyrir sögu­fram­vindu – og þá helst sem hvata fyrir karl­kyns aðal­per­sónu til að hefja sína hetju­sögu. Þannig er konan ekki með sinn eigin per­sónu­boga heldur er dauði hennar tæki til þess að færa sög­una í ákveðna átt; …