Ófeigur Sig­urðs­son hefur sent frá sér fimm skáld­sögur og sjö ljóða­bækur. Í nýj­ustu bók­inni, Váboðar, eru fjórtán smá­sögur þar sem meðal ann­ars er fjallað um drauma og raun­vís­indi, skáld og vís­inda­menn, úti­gangs­hross og þýfða móa, dyntótt land og ráð­villta þjóð, apa og máfa, fylgjur og fyr­ir­boða. Ófeigur segir að um helm­ingur sagn­anna séu til­tölu­lega hefð­bundnar smá­sögur, ef það sé þá til af því að þetta sé afar lif­andi form og breyti­legt.

„Ég er líka að leika mér með arf­inn, hina svoköll­uðu íslensku sagna­þætti sem voru vin­sælir hér svona fram að miðri síð­ustu öld. Þeir hafa kannski þótt svo­lítið gam­al­dags, næstum því eins og nef­tó­baks­fræði og næstum því bók­mennta­grein en er í raun­inni alþýðu­list. Ég er mjög mik­ill aðdá­andi sagna­þátta og þjóð­legs fróð­leiks vegna þess að íslenskir sagna­þættir eru sannar sögur. Í þeim er mikið um per­sónu­lýs­ingar og ferða­lög. Svo er það hið dul­ræna, draumar og aft­ur­göngur en samt er …