Þú ert í kórnum og hefur sungið við ótal jarð­ar­farir. Þú býst ekki við öðru en að þessi verði tíð­inda­laus og hefð­bundin í form­inu. Bara enn ein ósköp venju­leg evang­el­ísk-lút­ersk þjóð­kirkju­jarð­ar­för.   

Svona hefst ljóða­sagan Guð­rún­ar­kviða eftir Eyrúnu Ósk Jóns­dóttur, skáld, leikkonu og leik­stjóra. Og nei, þetta er hvorki hefð­bundin né tíð­inda­laus jarð­ar­för. 

Þessi í kórnum sem býst við tíð­inda­lausri athöfn er ásamt félögum sínum í kórnum að syngja Ave Mariu Schuberts þegar henni finnst eitt­hvað skyndi­lega liggja í loft­inu, hún finnur eitt­hvað þungt og kalt eins og stein leggj­ast yfir brjóstið og verður órótt. Hún er nokkuð viss um að hljóðið komi frá kist­unni þar sem liggur kona sem er rétt skriðin yfir miðjan aldur. 
Kór­fé­lag­anum sem les­and­inn er með í jarð­ar­för­inni í byrjun Guð­rún­ar­kviðu finnst eins og verið sé að banka. Og hún er ekki að ímynda sér, „það er ein­hver að banka“. Á kistu­lokið inn­an­vert? Jú, …