Þegar skyndi­legir og voveif­legir atburðir eiga sér stað í lífi fólks greyp­ist minn­ingin um minnstu smá­at­riði inn í hug­ann. Þannig var það þegar Þórunn Erlu Valdi­mars­dóttir rit­höf­undur og sagn­fræð­ingur vakn­aði að morgni gaml­árs­dags og ást­kær eig­in­maður hennar til 34 ára lá á bað­her­berg­is­gólf­inu eftir ban­vænt hjarta­á­fall. Yngri sonur þeirra heyrði hann falla og var búin að hringja í 112 og saman reyndu þau að lífga hann við.

Hann var búinn að setja upp­þvotta­vél­ina í gang. „Hún hélt áfram að syngja,“ segir Þórunn. Bráðaliðar komu strax og reyndu að pumpa í hann lífi og gáfu þeim von að hanga í. „Í kringum svona hryll­ing man maður allt. Allt brennir sig inn í minnið.“

Var á leiðinni til læknis

Eggert Þór Bern­harðs­son, eig­in­maður Þórunnar, hafði frestað því að fara til læknis vegna þess að hann var upp­tek­inn.
„Fyrir jólin 2011 gaf ég honum gjafa­bréf Hjarta­verndar í jóla­gjöf, átján þús­und krónur, með mín litlu laun. Bréfið rann út og mér var tjáð í síma að ekki væri hægt að fá það fram­lengt,“ segir Þórunn. Ég rakst á gjafa­bréfið í papp­írstil­tekt í gær og hringdi í Hjarta­vernd, sem lof­aði mér að þetta myndi ekki koma fyrir oftar, að gjafa­bréf óþekkra sem vilja ekki fara til læknis rynnu út. Þau buð­ust til að end­ur­greiða upp­hæð­ina. Það er kald­hæðn­is­legt. Eggert Þór var fyrir löngu á leið­inni að fara til læknis, því ég lá á honum með það, þar sem hann var hjarta­á­fall­stýpan í vaxt­ar­lagi. Hann á bæði vin og mág sem eru læknar, svo hæg voru heima­tökin. Ég fór sjálf í vor til bróður míns að láta hann skoða lífs­mörk mín, í þeirri von að hann gerði það líka. Eggert Þór var ham­hleypa til verka, alltaf svo dug­legur og varð fyrst að klára jóla­bók­ina, Sveitin í sál­inni. Svo þurfti að kynna hana. Síðan var fyr­ir­slátt­ur­inn sá að jólin væru alveg að koma, þegar ég spurði hvort hann ætl­aði ekki til vinar síns í skoðun. Þeir höfðu þá rætt það sín á milli. Eggert fékk andnauð annan í jólum, ég var ekki við­stödd en sá í sjón­varps­mynd að andnauð getur tengst hjarta, en hann var með lungna­kvef og það gat líka verið söku­dólg­ur­inn. Ég sagði við hann þriðja í jólum: Ætlarðu ekki að fara til læknis núna? Hann sagði nei, og mér féll ket­ill í eld, hann þurfti að fara að und­ir­búa kennslu næsta miss­eris. En hann var alveg að fara og hefði ekki sloppið eftir ára­mót. Hann var meira að segja búinn að segja við aðra en mig að hann ætl­aði strax eftir ára­mót til læknis. Það mun­aði mjóu. Fornmenn köll­uðu þetta feigð, til að hugga sig.