Fræjum Evrópusambandsins var sáð í sviðna jörð eftir seinni heimsstyrjöld, þegar sex lönd stofnuðu Kola- og stálbandalag Evrópu árið 1951. Löndin voru Belgía, Frakkland, Holland, Ítalía, Lúxemborg og Vestur-Þýskaland.
Þótt bandalagið væri efnahagsbandalag var ásetningur þess pólitískur.
Stál og kol voru mikilvægustu hráefni hergagnaframleiðslu þess tíma. „Samruni kola- og stálframleiðslu ... mun ekki aðeins gera stríð milli Frakklands og Þýskalands óhugsandi heldur efnislega ómögulegt,“ sagði þáverandi utanríkisráðherra Frakklands, Robert Schuman, í frægri ræðu.
Kola- og stálbandalaginu var ætlað að hemja alræmdan fransk-þýskan ríg og tryggja frið í álfunni. Ekki leið þó á löngu uns fræið tók að spíra.
Auðar blaðsíður í fornri höll
Svo vel þótti takast til með samvinnu um kol og stál að löndin sex ákváðu að styrkja böndin enn frekar.
Hinn 25. mars árið 1957 komu fulltrúar þjóðanna saman í Róm til að undirrita samning um víðtækara efnahagsbandalag. Í fornri höll lögðu þeir drög að framtíðinni. …
Horft til Evrópu
„Frábært að eiga“ krónuna en „ferlegt að skulda hana“
Rándýrin rata til Finnlands
Um hvað snýst málið eiginlega?
Íslendingar þurfa að forðast „breska kvillann“
Framtíð Íslands: Hver er reynsla ungs fólks í Evrópu?
Athugasemdir