Stöku ferðamenn leita lunda í Látrabjargi þegar sexhjól og örfáir jeppar þræða löturhægt hálfósýnilega slóða fram á brún þessa mesta fuglabjargs landsins. Í nokkra daga á vorin mega landeigendur nota þessa annars friðlýstu slóða til að koma fyrir heimasmíðuðum sigbúnaði sínum. Það er spenningur og eggjahljóð í mannskapnum, greinileg veisla fram undan. „Þetta er náttúrlega viss geðveiki. Maður þarf að vera stórskrýtinn og ruglaður til að taka þátt í svona,“ segir Jónas Sigmarsson glottandi þar sem hann festir á sig brynjur og hlífar hannaðar fyrir mótorhjólamenn. Hann er að undirbúa sig fyrir sig. Góður hjálmur er lífsnauðsyn, öflugar hnéhlífar til að geta skriðið á hvössu grjótinu inn í þröngar sprungur og talstöð til að eiga samskipti við þá sem öllu stjórna uppi á bjarginu, jafnvel nokkuð hundruð metrum ofar.

Sig lagðist nánast af við slysið

Látrabjarg hefur í gegnum aldirnar verið matarkista sveitarinnar en einnig óvættur. Í minningum Ásgeirs Erlendssonar …