Sérstök tilfinning er að koma í endurbyggðu húsin í Sænautaseli. Það er eitthvað ævintýralegt við staðinn og húsin sem þar eru, hvort heldur er gamli bærinn eða fjárhúsin sem nú eru orðin að veitingastað. Sænautavatn er rétt við bæinn. Stundum er vatnið kyrrt eða að vindurinn gárar vatnið og á veturna er það ísilagt. Yfir vetrarmánuðina er enginn á vettvangi nema kannski fuglinn fljúgandi. Mánaskinið sveipar umhverfið dulúðlegum bjarma.
Á sumrin ráða þar ríkjum Björn Hallur og Lilja Hafdís Óladóttir, sem ólst upp á bænum Merki á Jökuldal þar sem hún býr enn. Lilja er náttúrubarn sem líður best í guðsgrænni náttúrunni.
Lilja var ekki barn sem fór að leika sér. Leikurinn hennar fólst í því að ganga á fjöll eða þvælast um sveitina. Vinnusemin var mikil og ung fór Lilja að vinna sveitastörf á sumrin. „Það var alltaf gaman á sumrin, alveg frábært.“
Athugasemdir (1)