Ofbeldi þrífst þar sem þögnin ræður og þar sem fólk treystir sér ekki til að leita hjálpar. Þetta segir stofn­andi Rauðu regn­hlíf­ar­innar, hags­muna­sam­taka kyn­lífs­verka­fólks. Þegar lag­ara­mmi og sam­fé­lags­leg við­horf skapa ótta við að sæta ákæru, brott­vísun eða útskúfun þreng­ist svig­rúmið til að segja frá og verja sig. 

Fólk sem starfar eða hefur starfað í kyn­lífs­iðn­aði lýsir marg­breyti­legum veru­leika. Sum upp­lifa að skýr mörk og stjórn á eigin vinnu­að­stæðum geti aukið sjálf­stæði og öryggi, jafn­vel meira en í ýmsum lág­launa­störfum þar sem yfir­menn og við­skipta­vinir fara yfir mörk. Á sama tíma er bent á að for­dómar séu þyngsti bagg­inn; við­brögð umhverf­is­ins geti verið óvægin og ógnin við að missa hús­næði, atvinnu eða mann­orð sé raun­veru­leg. „Glæpa­væð­ing ein­angrar mann,“ segir ein þeirra, og önnur varar við því að „að glæpa­væða ýtir undir óör­yggi og hættu“.

Krafa þeirra sem stíga fram er skýr: að yfir­völd hlusti, trúi og tryggi að kerfin …