Á veit­inga­stað í miðbæ borg­ar­innar er að hefj­ast drag-dög­urður. Ég mæti tím­an­lega, áður en gestir fara að tín­ast inn og tylli mér við bar­inn. Starfs­fólkið er að klára að raða borðum sem krefst útsjón­ar­semi þar sem von er á fullu húsi. Gest­gjafar dags­ins eru ekki þekktir fyrir að halda sig við sviðið heldur þurfa að geta ferð­ast frjálsir á milli þétt­set­inna borða, dansað, farið í splitt og leikið við gest­ina án þess að rekast í eða slasa sig.

Inn á stað­inn kemur æðandi algjör bomba. Hún er í hvítum kjól með pall­í­ettum og him­in­háum stíg­vélum í stíl sem hún á eftir að dansa í og láta líta út fyrir að sé auð­velt. Hún gengur til mín, bros­andi út í eitt með rauðar rósir í hár­inu. Hún er ein­læg, opin í fasi og biður mig að koma með sér afsíðis svo hún geti sett á sig gervi­neglur fyrir sýn­ing­una. Hvert …