Aðal­per­sóna Hluta­veik­innar, dreng­ur­inn Frey­steinn Guð­geirs­son, verður fyrir nokkru sem afskap­lega mörg börn ættu að kann­ast við – gríð­ar­legt pakka­flóð á jólum svo gott sem hrifsar hann með sér og magnar upp pakka­æs­ing og „hluta­veiki“ í stráksa. Þetta er kunn­ug­legt stef úr bókum og bíó­myndum fyrir börn en ekki síður kunn­ug­legt úr raun­veru­leik­anum. Hér er það Þórarinn Eldjárn sem fjallar um þennan ósköp venju­lega strák sem gengur í skóla, tón­skóla, teikni­skóla, dans­skóla og flugu­hnýt­inga­skóla – er sem sagt tóm­stundum hlað­inn eins og svo mörg börn í nútím­anum – og á ansi skraut­lega fjöl­skyldu sem inni­heldur meðal ann­ars þvot­tekta sjó­ræn­ingja og sjö frænkur sem allar heita Rósa.

Bókin ein­kenn­ist af hinu skemmti­lega sam­spili texta Þórarins og mynda Sigrúnar Eldjárn sem bregður upp lit­ríkum og kómískum sögu­heimi. Umbrot og pappír falla vel að mynd­unum og áferðin á bók­inni er vel heppnuð. Þótt meg­in­þráður og inn­tak sög­unnar sé vel þekkt minni, eins og áður var lýst, eru það smá­at­riðin sem gera hana skondna, lyfta henni yfir klisjurnar og  ljá henni sér­stakan karakter. Sjó­ræn­ingja­f­rænd­inn Egill, sem situr og tálgar á sér fót­inn í fjöl­skyldu­boð­inu, er til að mynda drep­fynd­inn. Þegar for­eldrar Frey­steins standa uppi ráð­þrota með hluta­sjúkt barn hafa þau sam­band við unga, vel­mennt­aða norn sem starf­rækir ráð­gjaf­ar­stofu. Í bók­ar­lok skemmtir fjöl­skyldan sér og fífl­ast eins og „nýút­skrif­aðir flóð­hestar á skautum“ (bls. 45). Þessi hug­mynda­auðgi glæðir sög­una lífi.

Óþarfi að halda stíft við augnablikið

Fram kemur að sagan af Frey­steini og hluta­veik­inni hafi fyrst komið út í safn­riti frá árinu 1993, sem útskýrir það sem ég klór­aði mér aðeins í koll­inum yfir við fyrsta lestur; að dreng­ur­inn skuli meðal ann­ars fá geisla­diska í jóla­gjöf og að á mynd frá aðfanga­dags­kvöldi skuli birt­ast gam­al­dags Nintendo-tölva. Uppi á vegg á einni síð­unni hangir svo dul­ar­fullt daga­tal frá 1986. Það skiptir svo sem litlu; enn eru ein­hver börn sem fá geisla­plötur til að geta spilað í litlum spil­ara í her­berg­inu sínu, það er vissu­lega hægt að kaupa retró-útgáfur af NES-leikja­tölv­unni og sagan má allt eins ger­ast fyrir tæp­lega 40 árum enda er kjarn­inn í henni enn við­eig­andi. Í sögu­heimi þar sem bangsar eru lif­andi og læknir er kall­aður til vegna hluta­veiki er óþarfi að halda sig stíft við augna­blikið (og kannski stærsta frá­vikið frá nútím­anum að fást skuli læknir í hús­vitjun og for­eldrar Frey­steins skuli ekki þurfa að bíða í mánuð eftir að mega hringja í heilsu­gæsl­una og reyna að kom­ast á biðlista eftir sím­tali í apríl á næsta ári!). Ég hafði alt­ént gaman af lestr­inum og nú er næst á dag­skrá að lauma bók­inni að grunn­skóla­barn­inu á heim­il­inu, nú þegar líður að jólum og líkur á hluta­veikismiti fara sívax­andi.

Í hnot­skurn: Létt, smellin og lit­rík saga sem bæði krakkar og for­eldrar geta hæg­lega skemmt sér yfir.