Helgimorð á kvennaeyju

Þegar ég var ung­piltur las ég reyfara eftir skoska rit­höf­und­inn Alistair MacLean mér mjög til skemmt­unar. Sögurnar hans voru æsi­legar og spenn­andi en stóðu þó föstum fótum í raun­sæ­is­hefð­inni; voru sem sé engar fantasíur og þar komu hvorki ofur­hetjur, galdrar né nokkuð yfir­nátt­úru­legt við sögu.

Þannig vildi ég einmitt hafa spennu­sögur. Hjá Alistair MacLean gerð­ist ekk­ert nema það sem hefði getað gerst.

Sarah PothecaryNý og aðgengi­lega þýð­ing hennar á Landa­fræði Strabós hefur aukið áhuga á hinu forna riti.

Í einni bókanna hans var þó sena sem mér blöskr­aði og fannst raunar svo fárán­leg að það lá við að hinn ell­efu ára ég afskrif­aði MacLean í eitt skipti fyrir öll. Bókin hét Leikföng dauð­ans, minnir mig, og þar var sögu­hetja neydd til að horfa á þegar hópur hol­lenskra mjalta­stúlkna (já, mjalta­stúlkna!) gefur sér tíma frá hey­skap og tekur þá upp á því …