Fíasól kom fyrst fram á sjón­ar­sviðið árið 2004 í bók­inni Fíasól í fínum málum. Tæplega tutt­ugu árum seinna er þessi kraft­mikli karakter enn þá í fín­ustu málum enda gefst hún aldrei upp. Nú leiðir Fíasól áhorf­endur inn í Borg­ar­leik­húsið til að skemmta, mennta og njóta sam­ver­unnar.

Leik­gerðin er í höndum Maríönnu Clöru Lúth­ers­dóttur og Þórunnar Örnu Krist­jáns­dóttur, sem er einnig leik­stjóri, og byggir á höf­und­ar­verki Krist­ínar Helgu Gunn­ars­dóttur. Bragi Valdimar Skúlason semur tón­list­ina og laga­text­ana. Í heild­ina heppn­ast sýn­ingin með ágætum þar sem raun­veru­leiki og vald­efl­ing barna er sett fyrir sviðsmiðju. Fíasól er hug­rökk og ákveðin en berst líka við óör­yggi á meðan hún fetar sig áfram í ver­öld­inni, ljóm­andi per­sóna fyrir ungt fólk og full­orðna til að spegla sig í og læra af.

Höfundum liggur mikið á hjarta

Skapari FíusólarKristín Helga Gunn­ars­dóttir er höf­undur bókanna um Fíusól.

Höfundum liggur mikið á hjarta og að koma innra lífi barna til skila sem er virð­ing­ar­vert: Tækja­lausi dag­ur­inn, Hjálp­ar­sveit barna, hrekkja­vaka, hrekkju­svín, lykla­börn, stærð­fræði­próf og dauði koma öll við sögu … Stundum verður skarkal­inn svo mik­ill að sög­urnar þvæl­ast, þar má nefna amstrið í kringum tækja­lausa dag­inn, sem er auð­vitað stórt mál­efni en virð­ist eins og hug­mynd sem var saumuð inn í sýn­ing­una eftir á. Hæfi­leika Braga Valdi­mars sem texta- og tón­list­arsmiðs þarf varla að kynna fyrir neinum. Hann á heið­ur­inn af ríf­lega tíu söng­at­riðum, lag­lega útsett af Karli Olgeirs­syni, en þar stendur Drauma­slóð hæst, þrátt fyrir að vera í rólegri kant­inum.

Þórunn Arna kom eins og storm­sveipur í hlut­verki leik­stjóra á síð­asta ári með Emil í Katt­holti í fartesk­inu. Hún er búin að finna sinn heima­völl á stóra svið­inu og fer metn­að­ar­fullar leiðir til að gefa okkar yngstu leik­urum pláss, leyfa þeim að njóta sín og und­ir­strika þeirra fjöl­breyttu hæfi­leika, öllum á sinn hátt. Leikhópi barn­anna er skipt í tvennt, þannig að sömu hóp­arnir vinna saman í hvert skipti. Full­orðnu leik­ar­arnir brúa síðan bilið sem myndar sam­fellu á milli sýn­inga.

Leik­verkið um Fíusól. Kröftugir krakkar í leik­verk­inu um Fíusól.

Mynd: b'Iris Dogg Ein­ars­dottir'

Gleðiblandin ástríða og einlægni

Snúið er að ræða um frammi­stöðu ein­stak­linga sem eru kannski að stíga sín fyrstu skref á leik­svið­inu, sum börnin höfum við þó séð áður í stórum upp­setn­ingum. Lyk­il­at­riðið er að hóp­ur­inn sem heild setur allan sinn kraft í hlut­verkin, upp­ljómuð af gleði­bland­inni ástríðu og ein­lægni sem er ekki hægt að falsa. Sam­vinnan er góð, söng­at­riðin smit­andi og fremst í flokki stendur Fíasól (leikin af Viktoríu Dalitso Þrá­ins­dóttur í þetta skiptið) sem leiðir hers­ing­una af mik­illi inn­lifun. Ungu leik­ar­arnir opna hjörtu sín fyrir áhorf­endum, slík gjaf­mildi gleður og hrærir.

Leik­mynd­ina hannar Eva Signý Berger, sem er óðum að verða einn helsti sviðs­mynda­hönn­uður lands­ins þegar kemur að stórum upp­setn­ingum. Fag­ur­fræðin er blanda af lit­ríkum ævin­týra­heim og bláköldum raun­veru­leik­anum, skand­in­av­ísk heim­il­is­hönnun sem vett­vangur óharðn­aðs ímynd­un­arafls. En líkt og með leik­gerð­ina þá eru hug­mynd­irnar nán­ast svo margar að leik­sviðið tepp­ist, plássið í hverri leik­mynd fyrir sig er ekki ýkja mikið fyrir ærsla­gang eða orku­miklu dansa Val­gerðar Rún­ars­dóttur. Búningar Júlíönnu Láru Stein­gríms­dóttur eru að sama skapi upp­fullir af lita­gleði en end­ur­spegla líka hvers­dags­leik­ann. Sköp­un­ar­gleðin springur síðan út í hrekkja­vöku­at­rið­inu, hver bún­ingur lista­verk.

Birna Pét­urs­dóttir hefur blómstrað síð­ustu miss­eri eftir að hún sló í gegn á Akureyri. Hún er skín­andi dæmi um að stóru leik­húsin megi ekki ein­blína á eina mennta­stofnun þegar kemur að leik­ara­vali. Birna ber með sér útgeislun, afslapp­aða nær­veru í hlut­verki Dúnu mömmu og hæfi­leika sem von­andi fá að vaxa enn frekar í fyll­ingu tím­ans. Sveinn Ólafur Gunn­ars­son er henni til halds og stuðn­ings í hlut­verki Láka pabba, en mætti stundum stíga aðeins fastar til jarðar í túlkun sinni.

Ekki er auð­velt að vera barn, hvað þá ung­lingur. Rakel Ýr Stef­áns­dóttir og Sölvi Dýrfjörð leika unga parið sem er að pota sér saman undir smá­sjá fjöl­skyld­unnar, for­eldr­arnir reyna að láta lítið fyrir því fara en yngri syst­urnar síður. Börn vita nefni­lega meira heldur en hinir eldri vilja endi­lega við­ur­kenna eða sætta sig við. Bæði leysa þau hlut­verkið vel af hendi, þá sér­stak­lega Rakel Ýr, sem er í bland tryll­ings­lega pirruð yfir öllu en líka góð systir þegar þarf.

Kunna fag sitt upp á tíu

Sigrún Edda Björns­dóttir mætir með sína alkunnu hlýju og hæfi­leika inn á leik­sviðið, hokin af reynslu að leika ömmur og eldri konur. Til hennar er yfir­leitt leitað þegar slíkt hlut­verk þarf að leysa enda má alltaf treysta á gæði í hæsta flokki þegar hún er ann­ars vegar. Hún er söngvin og sér­lunduð, smá óþol­andi og sjar­mer­andi, algjör­lega með hlut­verkið í hendi sér. Bergur Þór Ing­ólfs­son er frekar utan­gátta, kannski í takt við  hlut­verkið, sem þarfn­ast aðeins meiri vinnu af hálfu höf­unda. En eins og Sigrún Edda kann hann sitt fag upp á tíu.

Vilhelm Neto er í svip­uðum sporum og Bergur Þór, þrátt fyrir að vera á önd­verðum meiði hvað leik­ara­fer­il­inn varðar, enda rétt að stíga sín fyrstu skref á leik­svið­inu. Hann er í tak­mörk­uðu hlut­verki en nýtir tæki­færið til hins ítrasta, sér­stak­lega í sínu stóra núm­eri og sýnir hvers hann er megn­ugur.

Fíasól gefst aldrei upp er fal­leg og gríp­andi sýn­ing en stundum er of mikið í gangi, eins og höf­und­unum liggi svo mikið á hjarta. Þannig gleym­ist formið, afleið­ingin er sú að sumar sög­urnar missa marks. Fíasól býður upp á gleði og góðan boð­skap, upp­full af mik­il­vægum skila­boðum og fín­ustu tón­list. Metn­að­ar­fullur söng­leikur þar sem börnin standa fremst og fyrst, þau bera sýn­ing­una á herðum sér með örlít­illi og örlátri hjálp hinna full­orðnu.  

Nið­ur­staða: Alís­lenskur og alúð­legur söng­leikur fyrir alla ald­urs­hópa.