Skotland í upp­hafi 20. aldar. Peter Baird Reid, sem var þá ung­lingur, stígur um borð í skip ásamt fjöl­skyldu sinni og kveður að eilífu föð­ur­landið þar sem grænar grundir, hálendið, kast­alar og skota­pils hafa orðið efni í mörg ævin­týrin. Siglt var yfir Atl­ants­hafið og sest að í Kanada. Þar hitti Peter mörgum árum síðar Jean McWilliam og kvænt­ist henni. Faðir hennar hafði flutt frá Skotlandi og móðir hennar frá Englandi. Jean fædd­ist í Kanada. Peter var prestur og eign­uð­ust þau hjónin þrjú börn. Eitt þeirra var son­ur­inn Hugh.

Betty Nicolson var tveggja ára þegar hún flutti ásamt fjöl­skyldu sinni frá Skotlandi til Kanada. Þau voru frá bænum Wick í Caithness-sýslu í norð­ur­hluta lands­ins þar sem fólk er sagt vera afkom­endur vík­inga, enda vísar nafnið „Wick“ í nor­ræna orðið vík og vík­ing. Árin liðu og þegar Betty var 28 ára gift­ist hún George King Brown sem fædd­ist í Kanada en for­eldrar hans höfðu flust þangað frá Skotlandi. Hann var verk­fræð­ingur og ólst upp í Winnipeg eins og Betty og þekktu þau marga af íslenskum ættum sem bjuggu þar. Betty er 98 ára. Betty og George eign­uð­ust þrjú börn og er eitt þeirra dóttirin Allison.

Hugh kenn­ari og Allison, sem er hús­móðir, gengu í hjóna­band árið 1973. Þau eiga þrjú börn, Eliza, Ewan og Iain. Ewan er verk­fræð­ingur og Iain er rit­höf­undur.

Vinsæl sem myndefni

Reykja­vík í lok júní 2016. Kaffi­ter­ían í Perlunni.

Sólin skín, fugl­arnir syngja og flug­urnar suða.

Bessa­staðir blasa við út um glugg­ana. Þangað flytur Eliza og fjöl­skylda eftir nokkrar vikur.

Erlendir ferða­menn flykkj­ast út á svalir Perlunnar þar sem útsýni er til allra átta. Esjan, Akra­fjall og Skarðs­heiði. Bláfjöll. Fjöllin á Reykj­nesi. Snæ­fells­jök­ull. Hafið bláa hafið.

Lyftu­dyrnar opn­ast og til­von­andi for­seta­hjón Íslands birt­ast. Glæsileg. Þau heilsa hlý­lega og segir Eliza að Guðni sé að fara í við­tal hjá rúss­neskum blaða­manni.

Hjónin eru rétt komin inn þegar fólk - bæði Íslend­ingar og útlend­ingar - flykk­ist að þeim og vill fá að taka myndir.

Við Eliza setj­umst síðan við borð þar sem útsýni er til Bessa­staða. Guðni sest þar rétt hjá og eftir smá­stund er annar hópur ferða­manna kom­inn til hans til að taka myndir.

„Má ég taka mynd af þessu?“ spyr Eliza og stendur upp og mundar sím­ann. „Mér finnst þetta vera svo fyndið. En þetta er bara frá­bært.“

Alþjóðasamskipti

Eliza fædd­ist í Ottawa í maí árið 1976. Hún var þriggja ára þegar fjöl­skyldan flutti til Englands í eitt ár þegar faðir hennar, Hugh, var í dokt­ors­námi í enskum bók­menntum.

Fjöl­skyldan bjó eftir það í rúm­lega 150 ára gömlu húsi í útjaðri Ottowa, sem Eliza segir að hafi verið eins og uppi í sveit, og var með íslenskar kindur, hænur og endur. Þá vissi hún ekki að landið, þaðan sem kind­urnar voru, átti eftir að skipta hana miklu máli.

Sumrin voru hlý og veturnir kaldir og systk­inin léku sér eins og eng­inn væri morg­un­dag­ur­inn hvort sem það voru felu­leikir eða að renna sér á sleðum á nýfall­inni mjöll­inni.

Hún lærði á trompet og var í stór­hljóm­sveit skól­ans, söng í kór og var félags­lynd; hún var meðal ann­ars um tíma í skóla­ráð­inu og sá ásamt fleirum um árbók skól­ans.

„Mig lang­aði til að verða lög­fræð­ingur um tíma vegna þess að sjón­varps­þátt­ur­inn LA Law var vin­sæll. Ég var ekki viss hvað ég ætti að velja þegar kom svo að því að velja háskóla­nám. Ég tal­aði við vin minn sem var búinn að vera í alþjóða­sam­skiptum í eitt ár en fannst það ekki skemmti­legt og fór í tölv­un­ar­fræði. Ég held að hann hafi viljað selja mér bæk­urnar sínar sem hann las í nám­inu í alþjóða­sam­skiptum en hann var að reyna að selja mér þá hug­mynd að fara í alþjóða­sam­skipti. Mér þótti alþjóða­sam­skipti vera áhuga­vert og fór í það nám í Toronto-háskóla. Ég skemmti mér næstum því of mikið á háskóla­ár­unum. Ég var þá líka mikið í félags­líf­inu, bjó á stúd­enta­garði og átti marga góða vini. Ég á góðar minn­ingar frá þessum tíma.“

My name is Guðni

Draum­ur­inn um lög­fræði­nám var enn á bak við eyrað. Eliza segir að hún hafi hins vegar ekki viljað fara í fjög­urra ára lög­fræði­nám eftir BA-próf í alþjóða­sam­skiptum. „Ég átti ekki pen­ing til þess og vildi bara fara í eins árs fram­halds­nám. Ég vildi læra í öðru landi og upp­lifa ævin­týri. Ef ég vildi læra í ensku­mæl­andi landi þá var það ann­að­hvort Bretland eða Banda­ríkin. Mér fannst Banda­ríkin vera of nálægt Kanada og ekki nógu mikil breyt­ing að fara þangað auk þess sem ég þurfti að taka próf til að fá að læra þar og ég nennti því ekki. Þá var það Bretland og ég sótti um í bestu háskól­unum svo sem London School of Economics og Oxford. Og þegar maður er kom­inn inn í Oxford þá segir maður ekki nei við því.“

Eliza flutti til Englands haustið 1998 og bjó í Oxford þar sem tím­inn virð­ist standa í stað í alda­gömlum bygg­ing­unum. Þar nam hún nútíma­sögu.

„My name is Guðni. I am from Iceland,“ sagði ungur maður með sterkan, íslenskan fram­burð sem sett­ist við hlið­ina á henni í mat­sal skól­ans einn dag­inn í byrjun ann­ar­innar. Hann var nýbyrj­aður í skól­anum og var í meist­ara­námi í sagn­fræði.

„Oh, you're the guy who is from Iceland,“ sagði Eliza.

Hún brosir.

„Það voru nem­endur frá mörgum lönd­unum í skól­anum og þar af margir Kana­da­búar og hafði ég heyrt að það væri meira að segja einn Íslend­ingur í skól­anum.“

Íslend­ing­ur­inn vakti áhuga hennar.