Qamar er 14 ára stúlka sem flúði stríðið í Sýrlandi þegar átökin þar hófust. Hún eign­að­ist nýtt líf í Ramtha í Jórdaníu, þar sem hún býr núna með fjöl­skyldu manns­ins sem gekk að eiga hana fyrir tveimur og hálfu ári síðan. Þá var hún ekki orðin tólf ára gömul. 

Hún er ekki ein. Samkvæmt upp­lýs­ingum frá barna­hjálp Sam­ein­uðu þjóð­anna ganga 15 millj­ónir stúlkna í hjóna­band á árinu, áður en þær ná 18 ára aldri. 

Starfs­menn Unicef ræddu við Qamar sem seg­ist hafa gifst yngri en ella vegna átak­anna í Sýrlandi. „Stúlkur gifast ungar í þorp­inu okkar, en þetta gerð­ist fyrr en venjan er.“ Fjöl­skyldan lítur svo á að barna­brúð­kaup séu leið til að vernda stúlkur. „Þá vita þær að það er litið eftir okkur.“

Jórdanía, 22. maí 2014 Qamar flúði átökin í Sýrlandi til Jórdaníu þar sem hún býr núna með manni sem tók hana sem eig­in­konu. Hún var ekki orðin tólf ára þegar hún gekk í hjóna­band.

Mynd: Unicef

Með eig­in­mann­inum Stúlkur úr þorp­inu hennar eru gjarna giftar ungar en litið er á það sem ávísun á öryggi, þá er alla­vega ein­hver sem lítur eftir þeim. Qamar býr núna á heim­ili eig­in­manns­ins, með fjöl­skyldu hans.

Mynd: Unicef

Í fangi Qamar situr Raneem, árs­gömul dóttir hennar. „Við erum heppnar,“ segir Qamar. „Það er örugg­ara hér en í Sýrlandi en mér finnst ég sitja föst í þessu húsi þar sem það er ekki pláss fyrir okkur öll.“

Stríðið í Sýrlandi hefur haft marg­vís­leg áhrif á líf barna. Fátækt hefur auk­ist, ung börn eru farin að vinna og stúlkur eru giftar yngri en áður tíðk­að­ist. Tólf, þrettán ára stúlkur verða mæður, löngu áður en lík­ami þeirra er til­bú­inn til að bera börn. Um helm­ingur barna í Sýrlandi hafa ekki lengur aðgang að menntun, búið er að loka 6.000 skólum, en árið 2015 voru 40 árásir gerðar á skóla. Þá eru fjöl­mörg börn á flótta, meðal ann­ars í nágranna­lönd­unum Lebanon, Jórdaníu og Írak. 

„Það er örugg­ara hér en í Sýrlandi en mér finnst ég sitja föst í þessu húsi.“

Eins og Qamar. Hér áður fyrr taldi hún að með því að ganga í hjóna­band myndi hún alltaf búa við betri aðstæður en á æsku­heim­il­inu, en það varð ekki raunin. „Áður en ég gifti mig var ég ung og hafði engar skyldur.“ Hún bjó með for­eldrum sínum og velti fram­tíð­inni ekki mikið fyrir sér. „En eftir að ég gifti mig, ber ég ábyrgð, á litlu barni … Þetta er ekk­ert í lík­ingu við lífið sem ég lifði þegar ég var enn á lausu.“

Barna­brúð­kaup í Jórdaníu og Sýrlandi eru oft til­komin vegna fátæktar, þar sem stúlk­urnar von­ast eftir betra lífi eða eiga að létta á byrð­inni í barn­mörgum fjöl­skyldum. Yfir­leitt er ákvörð­unin um að láta unga stúlku ganga í hjóna­bönd tekin af þeim karl­manni sem er höfuð fjöl­skyld­unnar. 

Í stríðs­á­tök­unum hefur áherslan á barna­brúð­kaup auk­ist, meðal ann­ars vegna þess að þá telja fjöl­skyld­urnar sig vera að koma stúlk­unum í meira öryggi. Það þýðir að fjöl­skyldur kanna síður bak­land þeirra manna sem leit­ast eftir því að kvæn­ast ungum stúlkum á flótta, sem eykur hætt­una á að þær lendi í ofbeld­is­fullum sam­böndum eða erf­iðum aðstæðum. 

Jórdanía, 13. febr­úar 2016 Qamar er orðin fjórtán ára í dag og móðir. Fyrir ári síðan var dóttir hennar tekin með keis­ara en situr hér í fangi móður sinnar og leikur sér að dúkku.

Mynd: Unicef

Barn með barn Qamar var þrettán ára þegar hún varð móðir. Hún seg­ist hafa gift sig sem barn og nú sé hún barn með barn.

Mynd: Unicef

Dóttir Qamar situr í fangi móður sinnar og leikur sér að dúkkunni. Hún finnur fyrir ábyrgð­inni sem fylgir því að vera móðir. „Ég var barn þegar ég gifti mig og núna er ég barn með barn,“ segir hún. Hún kann hvorki að lesa né skrifa og hefur ekki gengið í skóla síðan fjöl­skyldan flúði heima­landið.

Hún von­ast til þess að dóttir sín fái menntun og að það verði eitt­hvað úr henni. „Ég vil ekki að hún gift­ist svona ung.“

Ætlar að passa upp á hana Qamar ætlar að gera allt sem í sínu valdi stendur til að dóttir sín fái menntun og tæki­færi í líf­inu. Hún vill ekki að hún gifti sig svo ung.

Mynd: Unicef

Sinnir heim­il­is­verkum Hér gengur Qamar frá þvotti, en hún seg­ist bera mikla ábyrgð sem eig­in­kona og móðir.

Mynd: Unicef