Barnavernd

4. desember 2016 Hugi Ingi­bjarts­son stóð frammi fyrir þeirri spurn­ingu hvort hann ætti að fá for­ræði yfir dóttur sinni og ala hana upp sem ein­stæður faðir eða gefa hana alfarið frá sér. Hann ákvað að gefa hana í trausti þess að hjá fóst­ur­for­eldrum myndi hún eign­ast betra líf en hann gæti gefið henni. Hann var hins vegar ekki til­bú­inn til þess að afsala sér föð­ur­hlut­verk­inu og stóð í þeirri trú að hann gæti haldið umgengni við dóttur sína. Hann seg­ist hafa verið svik­inn um það, þegar hann fær aðeins að taka hana tvisvar í mán­uði, fimm tíma í senn. Nú vill hann fá hana aftur.

4. desember 2016 Hugrún Sig­ur­jóns­dóttir hafði verið full­vissuð af lækni að hún væri komin á aldur þegar hún varð óvart ólétt 45 ára gömul. Hún ákvað að eign­ast barnið, en eftir erf­iða með­göngu, erf­iða fæð­ingu og stöðugan grátur í marga mán­uði, gafst hún upp og gaf barnið frá sér til fólks sem hafði lengi þráð að eign­ast barn. Hún hefur aldrei séð eftir því.

26. nóvember 2016 Átta ára gömul var hún hætt að gráta og trúa á Guð. Þrett­ánda ald­ursárið er henni horfið. Það var þá sem faðir hennar lok­aði hana af niðri í kjall­ara og mis­þyrmdi í þrjá sól­ar­hringa. Árið 2005 steig Thelma Ásdís­ar­dóttir fram og sagði frá því hvernig faðir hennar gerði hana út í skipu­lögðu barna­vændi. Enn eru að birt­ast henni gamlar og áður grafnar minn­ingar, sem hún segir nú frá í fyrsta sinn.

6. nóvember 2016 Elva Christina var aðeins fimmtán ára gömul þegar hún átti Eyjólf. Fæð­ing­ar­þung­lyndi hellt­ist yfir hana og hún fór út af spor­inu í líf­inu. Nú, rúmum fimm árum síðar, gæti hún þurft að kveðja son sinn fyrir fullt og allt því norska barna­verndin vill fá Eyjólf í sína vörslu. Hún ótt­ast að sonur hennar gleymi henni.