Það er ekki einfalt að segja sögu manns sem hefur bæði orðið fyrir ofbeldi og beitt því sjálfur. Slíkar frásagnir falla sjaldan að einföldum skýringum, heldur krefjast þess að samtímis sé litið til samhengis, arfleifðar og ábyrgðar.
Niels Thomassen ólst upp á Norður-Grænlandi á sjöunda og áttunda áratug síðustu aldar, í litlu sjávarþorpi þar sem allir þekktu alla – og vissu flestir hvað gekk á innan veggja heimilanna. Hann var eitt sjö systkina, fædd á árunum 1963 til 1971, inn í aðstæður sem faðir hans stýrði af hörku.
„Allir vissu,“ segir Niels, „en enginn gerði neitt.“
Sár æskunnar ristu djúpt. Sjálfur reyndi Niels að sýna styrk sinn með því að beita sömu hörku og ofbeldi, þar til hann neyddist til þess að horfast í augu við sjálfan sig. Þá kominn í sambúð með íslenskri konu sem setti honum stólinn fyrir dyrnar.
Þegar efnahagshrunið skall á á Íslandi árið 2008 …
































Athugasemdir