„Í gamla daga, þegar verð­bólgan var 40 til 80 pró­sent, þá vandi maður sig á því að skoða verð­mið­ann á nið­ur­suðu­dósum til dæmis, hvort verðið væri lægra innst við vegg­inn en þær sem voru yst, og það kom alveg fyrir,“ segir Þórólfur Geir Matth­í­as­son, pró­fessor í hag­fræði við Háskóla Íslands. „Það gat verið mis­mun­andi verð á sömu vöru í sömu búð­inni. En það er nátt­úr­lega ekki þannig lengur.“ 

Það sé þó ýmis­legt annað en að teygja sig í öft­ustu dós­ina af baunum neyt­endur geta gert til að bregð­ast við verð­hækk­unu. 

„Það er hægt að gera þetta þannig að eyða heil­miklum tíma í að versla og vera vel upp­lýstur. En þegar verð­bólgan fer yfir ákveðin mörk, 20 pró­sent eða 25 pró­sent á árs­grund­velli, er þetta komið á svo mikla hreyf­ingu að þú missir yfir­sýn­ina og þá er ekki vinn­andi vegur að fylgj­ast með,“ segir hann og tekur örlítið nýrra dæmi.

Treysta …