Einsemd og dauði á göngum Landspítalans á tímum Covid-19

Árið 2020 var merki­legt fyrir margra hluta sakir en ekki síst fyrir það hversu nálægur dauð­inn varð sam­fé­lag­inu í heild sinni. Aldrei áður hafa borist jafn margar til­kynn­ingar í sjón­varp­inu af dauðs­föllum og hvað þá með svo stuttu milli­bili yfir svo langan tíma.

Einsemd og dauði á göngum Landspítalans á tímum Covid-19
Sjúkra­hús­prestur Eysteinn klæð­ist aldrei prestskraga í vinnu sinni á spít­al­anum nema ef hann þarf að skíra börn sem munu ekki lifa lengi eða þegar hann giftir fólk rétt fyrir and­lát þeirra. Hann segir sjúk­ling­ana hræð­ast krag­ann, krag­inn þýði að þeirra tími sé mögu­lega kom­inn. Mynd: Davíð Þór

Árið 2020 var merki­legt fyrir margra hluta sakir en ekki síst fyrir það hversu nálægur dauð­inn varð sam­fé­lag­inu í heild sinni. Aldrei áður hafa okkur borist jafn margar sjón­varp­aðar til­kynn­ingar af dauðs­föllum og hvað þá með svo stuttu milli­bili yfir svo langan tíma. 

Dauðinn var misná­lægt okkur öllum á þessu for­dæma­lausa ári sem leið nýlega undir lok, en Eysteinn Orri Gunn­ars­son, prestur á Land­spít­al­anum, komst í snert­ingu við dauð­ann alla daga, allar vikur árs­ins.

Aðspurður hvort dauð­inn hafi færst nær honum í sínu starfi á síð­asta ári segir hann: „Það er ekki spurn­ing,“ segir Eysteinn en hann starfar á öllum deildum spít­al­ans og starfs síns vegna hefur hann átt í gríð­ar­mörgum sam­tölum um dauð­ann á tímum heims­far­ald­urs­ins.

Dauðinn á göngum krabbameinsdeildarinnar

Hann minn­ist fyrst á krabba­meins­deild­ina þar sem hann starfar dag­lega. „Ég starfa sem sjúkra­hús­prestur á krabba­meins­deild­unum á spít­al­anum þar sem sjúk­ling­arnir eru auð­vitað sér­stak­lega við­kvæmur hópur. Þar er fólk …

Kjósa
1
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.
Tengdar greinar

Dauðans óvissa eykst

Veturinn kom þennan dag
ViðtalDauðans óvissa eykst

Veturinn kom þennan dag

Á hálfu ári missti Guðlaug Guðmunda Ingi­björg Berg­sveins­dóttir móður sína, ömmu og afa. Fleiri áföll héldu áfram að hlað­ast upp í lífi hennar en þrátt fyrir það sagði læknir henni, þegar hún loks leit­aði aðstoðar, að hún væri ekki að kljást við þung­lyndi því hún hefði svo margt fyrir stafni. Nú þegar þrjú ár eru liðin síðan áföllin riðu yfir er hún enn með höf­uðið fast í hand­bremsu, eins og hún lýsir því sjálf.

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár