Didda bíður mín fyrir utan Kaffi Vest, sam­an­kreppt í næð­ingnum og lítur út eins og tólf ára stelpa að bíða eftir skól­ar­út­unni. Hún gefur mér hraust­legt knús og hlær sínum ólýs­an­lega hlátri áður en við setj­umst niður og látum fara vel um okkur við und­ir­leik gam­alla amer­ískra slag­ara. Við byrjum á að ræða um Söruh Kane og þýð­ingu Diddu á verki hennar 4.48 Psychosis, síð­asta verk­inu sem hún skrif­aði áður en hún stytti sér aldur. 

„Ég kynnt­ist Söruh fyrst fyrir rúmum tíu árum þegar ég var beðin að þýða þetta verk fyrir Borg­ar­leik­húsið,“ segir Didda þegar ég spyr hvort þær Kane séu ekki gamlar vin­konur. „Það fór aldrei á svið þar og ég skil­aði raunar aldrei nema fyrsta upp­kasti af þýð­ing­unni. Það þýðir þó ekki að ég hafi ekki skilið verkið og orðið snortin af því, enda er þetta óskap­lega áhrifa­mikið og óþægi­legt verk. Ekki síst fyrir okkur sem lifum í þessu grein­inga­brjál­aða þjóð­fé­lagi. Þessi texti er alfarið byggður á reglu­stiku grein­ing­anna sem hún hafði hlotið og í ein­mana­leika sínum kemst hún að þeirri nið­ur­stöðu að það sé ekk­ert annað hægt að gera en að slökkva á þessu sjálfi. Þessi aðskiln­aður þeirra sem hljóta ein­hverja grein­ingu og hinna sem eru taldir „heil­brigðir“ er svo fárán­legur. Þannig er ekki lífið. Ég upp­lifi sífellt sterkar að eftir því sem fjar­lægðin milli þín sem sjúks ein­stak­lings og þeirra sem þú ert að reyna að vera sam­ferða eykst því auð­veld­ara verður að ganga inn í þessi