Engillinn sem villtist af leið

„Ein nótt enn. 20. apríl.

Skrýtið hversu margt fer í gegnum huga manns og hjarta dag­ana fyrir dauð­ann. En það er ekki hægt að skrifa um það. Um það eru ekki til orð.”

Aðfara­nótt 20. apríl arkar Kristín Gerður Guð­munds­dóttir um gólf í íbúð­inni þar sem hún býr á Óðins­götu, í gömlu múr­klæddu timb­ur­húsi, falið í bak­garði í miðbæ Reykja­víkur. Það er myrkur úti en hún getur ekki sofið, er full ang­istar og ótta, skelf­ingu lostin yfir því sem koma skal.

Í sex ár hefur hún verið í bata frá fíkni­efna­neyslu og barist við að skapa sér betra líf. En sama hversu mikið hún reynir, hversu harða bar­áttu hún heyir, er hún alltaf dregin aftur niður í myrkrið. Djöflar for­tíð­ar­innar sleppa tök­unum ekki svo auð­veld­lega. Hún er orðin veik og úrkula vonar.

Kristín Gerður reynir að róa taug­arnar með því að skrifa hugs­anir sínar niður í dag­bók. Í huga hennar eru aðeins þrír val­kostir í þess­ari stöðu og eng­inn þeirra góður; að lifa með geð­veiki, falla aftur í fíkni­efna­neyslu eða deyja. Hún hefur ákveðið að deyja.

Hún ákallar guð og englana, ef þeir eru til, biður þá um að vera hjá sér og passa upp á að hún rati til þeirra, að þeir leyfi henni að fá frið – ást og bros á vör. Hún útskýrir að hún hafi ekki val, hún verði að deyja og biður þá um að hjálpa sér. Henni finnst erfitt að deyja ein, helst hefði hún viljað hafa sína nán­ustu hjá sér, að þeir gætu haldið í hönd hennar og veitt henni styrk. En hún getur ekki beðið um það, þess í stað hefur hún forð­ast sam­skipti við þá síð­ustu daga. Það er of erfitt að halda and­lit­inu gagn­vart þeim og tala við þá þegar henni líður svona, þegar hún ein veit hvað er í vændum. Með sínum hætti hefur hún þó reynt að kveðja.

20. apríl rennur upp, klukkan er orðin eitt. „Nú þarf ég að sýna meiri styrk og hug­rekki en ég hef nokkru sinni þurft að gera. Það er nótt.“