Sonur minn var góður strákur sem var alltaf glaður, alltaf hlæj­andi og með mjög smit­andi hlátur. Hann átti traustan vina­hóp og gekk vel. Lífið blasti við honum þegar hann varð fyrir þessu áfalli en á svip­stundu varð eins og ljósið hefði slokknað innra með honum,“ segir Ásdís.

Þórður er einka­sonur hennar og bjó hjá henni allt frá því að for­eldrar hans skildu þegar hann var þriggja ára. Mæðginin bjuggu í Vest­ur­bænum þar sem hann gekk í Haga­skóla, fór í MR og stefndi á háskóla­nám. Hann var að ljúka þriðja ári í MR þegar hann varð valdur að banaslysi í umferð­inni sem reynd­ist erfitt að lifa með. Þegar hann var að sækja ein­kunn­irnar til umsjón­ar­kenn­ar­ans bakk­aði hann á gamla konu á Spít­ala­stígnum, sem lést af völdum áverk­anna.

Þegar þetta gerð­ist var Ásdís stödd erlendis með sam­kenn­urum sínum í mennta­skól­anum, um borð í flug­vél þegar hann reyndi að hringja frá spít­al­anum og með slökkt á sím­anum. Þórður náði ekki heldur í föður sinn og hringdi í móð­ur­systur sína sem fylgdi honum í gegnum næstu skref. „Systir mín hringdi svo í mig. Hún er ein nær­gætn­asta mann­eskja sem ég þekki. Hún sagði mér hvað hefði gerst. Ég fraus og vildi ekki trúa því. Það voru mín fyrstu við­brögð.“

Ásdís var svo í stöð­ugu sam­bandi við systur sína þar til hún komst til Íslands. „Ég gat ekki talað við hann því hann var í áfalli.“

Refsað fyrir að vera ekki til staðar

Sem betur fer var ein besta vin­kona Ásdísar með henni í ferð­inni. Hún reynd­ist Ásdísi mikil stoð og kom henni í sam­band við vin­konu sína sem er sál­fræð­ingur og gaf Ásdísi ráð­legg­ingar um hvernig væri best að mæta