Í lok síð­asta árs var Majdi A. H. Abdaljawwad örvænt­ing­ar­fullur þar sem hann sat í örygg­inu á Íslandi, hræddur um að á hverri stundu bær­ust skila­boð um að enn annar fjöl­skyldu­með­limur hans væri dáinn.

Hann tal­aði við eig­in­konu sína, Reem, dæt­urnar Zainu og Leyan, og son­inn Zaid oft á dag í gegnum net og síma. „Zaid segir alltaf: Hjálpaðu mér, hjálp­aðu mér. Hér eru sprengjur,“ sagði Majdi við Heim­ild­ina. Hann tal­aði með hönd­unum og augna­ráð­inu, ákveð­inn í að reyna að koma skila­boðum sínum áleiðis: Gerið þið það, hjálpið mér að koma fjöl­skyldu minni undan sprengj­unum.“ 

Sá Majdi sem blaða­maður hitti í byrjun viku var allt annar. Brosið hafði yfir­tekið and­litið þar sem hann hélt í hönd Zaids – íklæddum Spiderman-skóm og bol – við hlið Leyan …