Rannveig Hafberg var lengi í mik­illi yfir­þyngd. Árið 2007 hljóp hún – eða aðal­lega gekk – Reykja­vík­ur­mara­þonið ásamt vinnu­fé­lögum sínum. Tveimur árum síðar tók hún matar­æðið í gegn og á einu og hálfu ári létt­ist hún um 38 kíló. Þarna byrj­aði líf hennar að breyt­ast, en hún átti eftir að kom­ast að því að líf ann­arra í kringum hana fylgdi með.

Hún fór að skokka ásamt systur sinni á þessum tíma. „Mig hafði dreymt um að byrja að hlaupa en aldrei haldið að ég gæti það.“ Það gat hún hins vegar og árið 2009 tók hún aftur þátt í Reykja­vík­ur­mara­þon­inu og hljóp þá 10 kíló­metra. Í það sinn hljóp hún nán­ast allan tím­ann. Rannveig fór svo að æfa hjá Skokk­hópi Hauka þar sem þjálf­ari leið­beindi henni.

Þegar hún var nýbyrjuð að hlaupa með hópnum rakst hún á föður sinn, Eystein, sem er 83 ára, þar sem hann var úti að hlaupa. Hún seg­ist ekki hafa haft hug­mynd um að hann væri byrj­aður að hlaupa. Í kjöl­farið ýtti Rannveig á föður sinn að fara að æfa með skokk­hópnum sem hann gerði í kjöl­farið.

„Pabbi fékk hjarta­á­fall árið 2007 og þurfti að fara í stóra aðgerð. Hann fór síðan í end­ur­hæf­ingu á Reykja­lundi og þar var hann aðeins lát­inn vera á bretti og fékk leið­bein­ingar til að koma sér í form. Hann hafði svo sem gengið svo­lítið í gegnum árin en ekk­ert mark­visst. Svo án þess að við systk­inin vissum það fór hann að ganga upp Áslands­brekk­una í Hafn­ar­firði sem er frekar brött. Svo fór hann að hlaupa niður brekk­una.“ 

Og bolt­inn var byrj­aður að rúlla. „Hann var sjö­tugur þegar hann byrj­aði sinn hlaupa­feril.“

„Team Hafberg“

Hlaupið varð ástríða hjá fjöl­skyld­unni. Móðir Rann­veigar, Elín Ó. Hafberg, sem er að verða 82 ára, byrj­aði líka að mæta á æfingar hjá skokk­hópnum þar sem hún gekk og skokk­aði. „Þannig að þetta varð sam­eig­in­legt áhuga­mál hjá fjöl­skyld­unni.“

Fyr­ir­myndirRannveig Hafberg heyrir oft sagt að faðir hennar, Eysteinn, sé svo mikil fyr­ir­mynd, sem færi öðrum von. Nú er móðir hennar, Elín, líka farin af stað.

Mynd: b'Picasa'

Skokk­hóp­ur­inn fór til Berlínar til að taka þátt í Berlín­ar­m­ara­þon­inu árið 2011. „Pabbi vildi ekki koma með af því að hann hélt að hann gæti ekki hlaupið hálft mara­þon. Við syst­urnar fórum og það var mjög gaman. Daginn sem við hlupum mara­þonið hljóp pabbi sjálfur sama dag hálft mara­þon hérna heima.“

Sagt var frá því í Fjarð­ar­póst­inum í maí 2011 að Eysteinn hefði hlaupið sitt fyrsta hálf­mara­þon, sjö­tugur að aldri.

„Ég held að hann hafi verið svo­lítið svekktur að hafa ekki farið. Í kjöl­farið fórum við systur með fjöl­skyldum okkar og mömmu og pabba í helg­ar­ferð til Mývatns þar sem pabbi fór í sitt fyrsta keppn­is­mara­þon ásamt okkur systrum og börnum okkar og mamma tók þátt í styttri vega­lengdum. Þetta var æðis­leg helgi og þar sem þetta var til­tölu­lega fámennt hlaup lentum við ansi mörg á verð­launa­palli. Við systk­inin ákváðum í kjöl­farið að fara með for­eldrum okkar í hlaupa­ferð til Stokk­hólms um haustið þar sem við hlupum hálft mara­þon en mamma var í þetta sinn í klapp­lið­inu. Við vorum í merktum bolum. Team Hafberg. Svo héldum við áfram þess­ari hlaupa­veg­ferð og höfum meðal ann­ars farið í nokkrar hlaupa­ferðir erlendis með Skokk­hópi Hauka.“

TeymiðFjöl­skyldan hleypur saman í Reykja­vík­ur­mara­þon­inu.

Rannveig segir að faðir sinn hafi heyrt af hlaupi á eyj­unni Borg­und­ar­hólmi í Danmörku. Hún segir að um hafi verið að ræða fimm daga hlaupa­há­tíð og að faðir sinn hafi verið spenntur fyrir að fara með fjöl­skyld­unni þangað. 

„Úr varð að þau buðu okkur í hlaupa­ferð og fórum við systk­inin ásamt mökum og sjö börnum sum­arið 2014. Við vorum aftur í bolum merktum Team Hafberg og vöktum mikla athygli og fórum í sjón­varps­við­tal. Full­orðna fólkið hljóp á hverjum degi í fimm daga og kláraði sem sam­svar­aði heilu mara­þoni á mis­mun­andi stöðum á eyj­unni. Ung­ling­arnir hlupu þrjú hlaup og klár­uðu hálft mara­þon á þremur dögum. Og þau sem voru aðeins yngri hlupu held ég tvö hlaup og klár­uðu 10 kíló­metra. Þetta var mjög skemmti­leg og eft­ir­minni­leg ferð.“ 

Rannveig segir að nán­ast öll fjöl­skyldan hafi mætt saman í Reykja­vík­ur­mara­þonið und­an­farin ár, sumir að horfa og hvetja og aðrir að hlaupa og hún og bróðir hennar hafa hlaupið með föður þeirra. „Dóttir mín hefur und­an­farin ár farið með mömmu minni 10 kíló­metra og í hitti­fyrra voru þær með barna­barnið mitt, sem var þá tveggja ára, í kerru. Sama ár var ég meidd og gat ekki farið lengri vega­lengd eins og ég er vön en hljóp þá með eldra barna­barni mínu. Við fórum líka með pabba til Kaup­manna­hafnar í fyrra og hlupum með honum hálft mara­þon. Og und­an­farin tvö ár hef ég hlaupið mörg keppn­is­hlaup með honum.“

Hlaupa­feðginEysteinn og Rannveig Hafberg eftir Reykja­vík­ur­mara­þonið.

 Ert þú dóttir Eysteins?

Rannveig segir að það sé mjög gef­andi að hlaupa með föður sínum og að það tengi þau saman. „Þetta er sam­eig­in­legt áhuga­mál og gaman að sjá hvað hann getur hlaupið orð­inn þetta gam­all. Þetta gefur manni ótrú­lega fal­lega fram­tíð­ar­sýn: Að sjá að maður geti sjálfur verið í þessum sporum eftir 20 ár. Þetta hefur líka sam­einað fjöl­skyld­una. Mamma hefur líka gaman af því að vera með og dóttir mín hefur verið að fara með henni. Þær hafa farið saman í Reykja­vík­ur­mara­þonið alla­vega fjórum sinnum 10 kíló­metra þar sem þær ganga og skokka til skiptis. Þegar mamma varð átt­ræð gaf fjöl­skyldan henni það í afmæl­is­gjöf að við hlypum með henni í mið­næt­ur­hlaup­inu. Henni fannst það vera alveg meiri háttar að hlaupa með  barna­börn­unum en þau voru sjö sem gátu mætt.“

Elín og Eysteinn HafbergHjónin víla ekki fyrir sér að taka keppn­is­hlaup á níræð­is­aldri.

Rannveig segir að margir í hlaupa­sam­fé­lag­inu viti hver faðir hennar er. „Ert þú dóttir Eysteins?“ er spurn­ing sem hún hefur fengið. „Maður heyrir það svo ótrú­lega oft að hann sé svo frá­bær og mikil fyr­ir­mynd. Ég held að það sé gott fyrir fólk að hafa svona fyr­ir­mynd og vita af honum. Hann er lif­andi sönnun þess að það er aldrei of seint að byrja að hlaupa.“

Hún segir að heilsu­fars­lega hafi hlaupin gefið honum mikið, svo sem gleði og ánægju sem og rútínu og mikla sam­veru með alls konar fólki en þó aðal­lega með fjöl­skyld­unni.

Haf­bergsliðiðFjöl­skyldan hefur vakið athygli erlendis fyrir að vera sam­hent í hlaup­unum.

Hlaup, göngur og gönguskíði

Rannveig keppir reglu­lega í hlaupum og hún segir að sér finn­ist vera gaman að keppa. „Ég er að fara Lauga­veg­inn í tíunda skiptið. Ég setti mér það mark­mið á sínum tíma að hafa farið tíu sinnum fyrir sex­tugt. Vonandi gengur það upp. Ég elska að hlaupa og ég elska að keppa og ég er búin að fara í alls konar hlaup bæði hérna heima og erlendis. Ég fer eins mikið og ég get.“ Rannveig á þó enn meira en tvö ár í sex­tugt og á sam­kvæmt gen­unum ára­tugi eftir af öfl­ugum hlaupa­ferli.

Þegar hún er spurð hvað standi upp úr nefnir hún æfinga­tíma­bilið og und­ir­bún­ing­inn. „Oftast eru það vin­kon­urnar eða skokk­hóp­ur­inn sem fer saman. Það hlaup sem stendur upp úr er hlaup sem ég reyndar náði ekki að klára. Það er hlaup á Madeira sem ég hef tvisvar reynt við en hlaupnir eru 85 kíló­metrar. Þetta var mögnuð upp­lifun í bæði skiptin og þetta er eitt­hvað sem mig langar að reyna við í þriðja sinn.

Það er svo mikil áskorun og ögrun að sjá hvað maður getur og þetta er svo skemmti­legt og það er svo mikil stemn­ing í kringum þetta. Þetta er svo mikil upp­lifun að mínu mati.“

Rannveig segir að sig dreymi um að halda áfram að hlaupa og njóta eins lengi og hún mögu­lega getur – að hún geti haft orku og tíma til að njóta. „Ég elska að vera uppi á fjöllum og ég elska utan­vega­hlaup.“

Hún elskar fjöll – ekki bara til að hlaupa heldur fer hún líka í göngur. „Ég gekk meðal ann­ars upp á Kilimanjaro í ár. Ég hef líka verið á göngu­skíðum og hef líka ferð­ast í kringum það og farið í alls konar keppnir erlendis. Það er ótrú­lega gaman.“

Rannveig HafbergRannveig keppir reglu­lega í hlaupum og stefnir á sitt tíunda Lauga­vegs­mara­þon. Hér er hún við markið í Ultra Trail Serra Montsant í Kata­lóníu á Spáni.