Þegar ég kom inn í myrkan sal­inn þar sem The Visitors var til sýnis var verk­inu að ljúka. Búið var að slökkva á tveim skjáum og ég fylgd­ist hissa með því þegar tækni­mað­ur­inn gekk inn í her­bergin sem eftir voru og slökkti á mynda­vél­inni – uns allir skjáir voru svartir og myrkrið inni algert. Þá átt­aði ég mig á því að ég hafði aldrei séð þetta verk til enda og þó hafði ég séð það fjórum sinnum áður í tveim þjóð­löndum! Alltaf hætt að horfa þegar hóp­ur­inn var horf­inn niður brekk­una. Ég mun ekki missa af þessum endi aftur.

En þarna stóð ég í myrkr­inu uns það kvikn­aði aftur á skjá­unum hverjum á fætur öðrum og allt byrj­aði upp á nýtt.

Ég hef senni­lega séð flestar sýn­ingar Ragnars á heima­velli, stórar og smáar, og auk þess elti ég hann til London þegar hann sýndi í Barbican Center 2017. …