Sextán ára vakn­aði hann við drunur og leit út um glugg­ann. Gos var hafið í Heimaey þar sem hann bjó.

„Ég var rosa­lega feg­inn vegna þess að ég átti að taka próf úr Gísla sögu Súrs­sonar dag­inn eftir og tók aldrei prófið,“ segir Kristján H. Krist­jáns­son, heims­hornaflakk­ari og fyrr­ver­andi lög­reglu­full­trúi. Hann fór upp á meg­in­landið eins og aðrir íbúar en meðan á gos­inu stóð fór hann þó oft á milli, meðal ann­ars til að bjarga eigum fjöl­skyld­unnar.

„For­eldrar mínir ráku apó­tekið í Vest­manna­eyjum. Maður braust inn í apó­tekið, dó af gas­inu sem fylgdi gos­inu og fannst þar. Heimili mitt var kallað „dauða­gildran“ í sjón­varps­þætti. Ég veikt­ist pínu­lítið af gas­inu. Stundum kom gló­andi vikur yfir mann, gjóska, og þá flúði maður í skjól. Einu sinni stukkum við pabbi upp á vöru­bíls­pall ásamt fleirum og fórum í Aust­ur­bæ­inn, þegar hraunið var farið að renna hraðar, og brutumst inn í ein­býl­is­hús. Við vorum …