Jónas Ingi­mund­ar­son er án nokk­urs vafa einn af helstu tón­list­ar­mönnum Íslend­inga en í ára­tugi starf­aði hann sem píanó­leik­ari, kenn­ari og kór­stjóri. Hann er nú sestur í helgan stein og á fal­legu heim­ili hans og eig­in­konu hans, Ágústu Hauks­dóttur tón­list­ar­kenn­ara, stendur svartur og gljá­andi flyg­ill. Tugir geisla­diska og nótna­bóka standa í röðum í hillum.

„Hér snýst allt um tón­list. Fyrir okkur Ágústu er lífið tón­list. Tón­listin tekur við þegar maður hættir að geta tjáð sig í orðum. Það er eitt af því fal­lega við hana. Boð­skap­ur­inn er það sem skiptir máli; feg­urðin og þau elem­ent sem hrífa. Þetta lætur mig ekki í friði.“

 Jónas segir að tón­listin sé lífs­kraft­ur­inn í huga sínum. „Ég finn í tón­list­inni löngun til að lifa. Ég gæti ekki hugsað mér lífið án tón­listar. 

Það er svo sárt – og þess vegna er ég í músík – hve margir þeir eru sem virð­ast neita sér um að …