Leiddi dópsala dóttur sinnar í gildru

Þrett­án ára dótt­ir Val­dís­ar Ósk­ar Vals­dótt­ur reyndi sjálfs­víg fyr­ir rúmu ári síð­an vegna einelt­is. Ári síð­ar var hún kom­in á kaf í fíkni­efna­neyslu. Móð­ir henn­ar hef­ur feng­ið nóg af úr­ræða­leysi í kerf­inu og ákvað að hafa uppi á dóp­sala dótt­ur sinn­ar.

Leiddi dópsala dóttur sinnar í gildru
Neitar að gefast upp Valdís Ósk segir að hún muni aldrei gefast upp á dóttur sinni. Hún vill úrræði fyrir dóttur sína áður en það verður um seinan. Mynd: Heiða Helgadóttir

„Hann kemur ekki til með að selja dóttur minni fíkniefni aftur, ég held að það sé alveg á hreinu,“ segir Valdís Ósk Valsdóttir, sem á dögunum ákvað að taka málin í sínar hendur og leiddi dópsala dóttur sinnar í gildru í Reykjanesbæ. Dóttir Valdísar Óskar er aðeins þrettán ára gömul, hefur verið lögð í einelti í mörg ár og reyndi sjálfsvíg fyrir tæpum tveimur árum síðan. Þrátt fyrir það segir móðir hennar að hún mæti algjöru skilnings- og úrræðaleysi í kerfinu en dóttir hennar fékk tuttugu mínútna viðtal á BUGL þegar hún fannst alblóðug með snöru um hálsinn á heimili sínu.

„Ég fékk símtal frá dóttur minni þar sem hún var heima og sagði bara: „Mamma, fyrirgefðu“ og skellir síðan á. Ég fann bara á mér að það væri eitthvað að. Ég sagði við vinnuveitanda minn að ég þyrfti að fara heim og þangað brunaði ég. Þegar ég kom heim kom ég að dóttur minni sem var öll út í blóði. Hún var að fara að hengja sig, komin með snöruna um hálsinn og hafði skorið sig alla. Þarna var ástandið orðið alvarlegt. Eineltið og einveran voru að gera út af við litlu dóttur mína og ég mætti úrræðaleysi hvert sem ég leitaði,“ segir Valdís Ósk.

„Ég vil ekki þurfa að kaupa
líkkistu fyrir dóttur mína.“

Dóttur Valdísar Óskar vegnaði ekki vel í grunnskóla. Hún átti fáa vini, í mesta lagi einn eða tvo, og frá 11 ára aldri var hún lögð í einelti upp á dag en það var þá sem móðir hennar fór að taka eftir ýmsum skapgerðarbreytingum. Dóttir hennar hafði fram að þessu haft gaman af lífinu, var fjörug og „elskaði allt og alla“ eins og móðir hennar segir. En þegar hún var ellefu ára þá breyttist eitthvað og Valdís Ósk tengir það við þetta mikla einelti sem dóttir hennar varð fyrir. Það er í raun það eina sem Valdís Ósk hefur til að útskýra þetta því engin stofnun hefur í raun tekið það að sér að greina hvað sé að dóttur hennar, hvort þetta sé bara eineltið eða eitthvað meira og alvarlegra sem er undirliggjandi. Úrræðaleysið er algjört og segir Valdís Ósk það kristallast í þeim tíma sem viðbragðsaðilar hafi gefið dóttur hennar eftir að hafa reynt að svipta sig lífi.

Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Í minningu afastráksins
2
Viðtal

Í minn­ingu afastráks­ins

Gunn­ar Rand­vers­son starf­aði í ára­tugi sem tón­list­ar­kenn­ari, hef­ur skrif­að ljóð og smá­sagna­safn. Áföll­in hafa mót­að líf hans. Ell­efu ára gam­all horfði hann á föð­ur sinn deyja, 21 árs missti hann móð­ur sína og fyr­ir þrem­ur ár­um lést fjög­urra ára gam­all dótt­ur­son­ur hans. Í ljóða­bók­inni Hvernig er sökn­uð­ur á lit­inn? eru ljóð skrif­uð í minn­ingu litla drengs­ins. Eft­ir frá­fall hans leit­aði Gunn­ar í kirkj­una.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég kom úr mjög nánu, fallegu og stóru samfélagi kynlífsverkafólks“
2
Viðtal

„Ég kom úr mjög nánu, fal­legu og stóru sam­fé­lagi kyn­lífs­verka­fólks“

Eft­ir út­skrift úr há­skóla sótti Logn um rúm­lega hundrað störf en ekk­ert kom út úr því. Hán átti góða vini í kyn­lífs­vinnu sem hún leit­aði til. Síð­ar stofn­aði hán Rauðu regn­hlíf­ar­ina, sam­tök kyn­lífs­verka­fólks á Ís­landi. „Sam­stað­an sem kann að eiga sér stað með­al kyn­lífs­verka­fólks er eitt það fal­leg­asta og dýr­mæt­asta sem ég hef upp­lif­að í mínu lífi.“
Fann leiðina úr myrkri sorgarinnar
6
Viðtal

Fann leið­ina úr myrkri sorg­ar­inn­ar

Jón­as Kwei Ting Sen seg­ir skoð­un sína um­búða­laust og við­ur­kenn­ir að sjá stund­um eft­ir því sem hann hef­ur skrif­að. Nafn kín­versks afa hans, Kwei Ting, merk­ir „hinn heið­ar­legi“ og það hef­ur Jón­as ætíð að leið­ar­ljósi. Að baki bein­skeyttri ímynd býr saga sem fá­ir þekkja til fulls. Snemma á lífs­leið­inni briller­aði hann sem pí­anó­leik­ari og tón­skáld, en á bak við tón­list­ina er saga af einelti og botn­lausri sorg, stór­brotn­um æv­in­týr­um og and­legri leit sem hef­ur far­ið með hann um djúpa dali, í dul­speki, hug­leiðslu og að lok­um í faðm kaþ­ólsku kirkj­unn­ar.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár

Loka auglýsingu