Þrátt fyrir að hafa skrifað fjölda greina og bóka sem vakið hafa mikla athygli und­an­farin ár, og verið einn fremsti fræði­maður og álits­gjafi lands­ins, var það ekki fyrr en í miðjum felli­bylnum sem skall á íslenskum vald­höfum í kjöl­far leka Panama-skjal­anna sem Guðni Th. stimpl­aði sig ræki­lega inn í með­vit­und þjóð­ar­innar, og þar með umræð­una um hugs­an­lega for­seta­fram­bjóð­endur.

Á meðan lands­menn sátu límdir við skjá­inn og fylgd­ust með ráða­mönnum hlaupa á milli stofn­ana í til­raun til að missa ekki tökin á stjórn­ar­taumunum var Guðni eins og umsjón­ar­maður í dýra­lífs­þætti, og hélt í hönd­ina á undr­andi áhorf­endum, og útskýrði mögu­legar útkomur, vís­aði í dæmi úr stjórn­mála­sög­unni og veitti far­s­anum þá jarð­teng­ingu sem hann svo stór­lega vant­aði.

„Ég var alveg hand­viss um að það kæmi öfl­ugur kven­fram­bjóð­andi fram.“

Takt­ur­inn í atburða­rásinni hafði fram að þessu verið tölu­vert hæg­ari hjá Guðna, enda með fádæmum rólegur og orð­var maður. „Fyrir ára­mót höfðu sumir spurt mig hvort ég myndi sýna því áhuga að bjóða mig fram færi svo að Ólafur Ragnar hætti við. Svo færð­ist smá þungi í það þegar hann kynnti ákvörðun sína á nýárs­dag. En ég svar­aði því til að ég vildi ekki fara í þá bar­áttu með öllu sem því fylgdi, meðal ann­ars vegna þess að ég var alveg hand­viss um að það kæmi öfl­ugur kven­fram­bjóð­andi fram. Að ákall tím­ans væri um konu í emb­ættið.“