„Ég lamdi menn“

Ég hef alltaf verið rosa­lega hræddur við drukkið fólk. Sér­stak­lega drukkna karl­menn. Ég á æskum­inn­ingu þar sem mér og bróður mínum var ógnað af blind­fullum sjó­ara. Líklega hefur hann bara verið á milli sautján og tví­tugs, en hann var ógeðs­lega fullur, með flösk­una í hend­inni þegar hann gekk að bílnum þar sem við sátum og biðum eftir pabba, barði í húddið og var rosa­lega ógn­andi. Á þeirri stundu upp­lifði ég að við bræð­urnir værum í lífs­hættu. Við vorum það ekki, en ég upp­lifði þarna ómeng­aða ógn, eins og í hryll­ings­myndum þegar skrímslið er fyrir utan glugg­ann. Ég gleymi þessu aldrei. Þetta var móment sem fór inn í innsta kjarna sál­ar­innar.“

Reyndi við klisjurnar

Stefán Máni Sig­þórs­son hefur verið kall­aður Quentin Tar­antino íslenskra bók­mennta, þung­arokk­ar­inn, hraður, ofbeld­is­fullur og spenn­andi. Útlitið rímar við ímynd­ina. Hann er hávax­inn, dökk­hærður og flúr­aður. Það er hans brynja, eða var öllu heldur – nú lítur hann bara svona út. „Um tví­tugt var ég síð­hærður í leð­ur­jakka, allur tattú­ver­aður. Þetta var varn­ar­bún­aður. Ég reyndi að sýn­ast harð­ari en ég var. En ég geri það ekki lengur,“ segir Stefán Máni. Nýjasta tattúið er ekki mjög ógn­vekj­andi, and­lits­mynd af Gosa á bring­unni. „Ég tengi mjög sterkt við hann. Hann þurfti að gera sín mis­tök áður en hann þroskað­ist og varð að alvöru strák. Þannig er lífið.“

Hann reyndi að lifa ímynd­ina, sem þessi þögli ein­fari, jafn svalur og Morgan Kane. „Þegar þú gengur inn í hlut­verkið og reynir að vera þessi týpa, alltaf einn og alltaf svalur, þá er það aðal­lega alveg ógeðs­lega leið­in­legt. Þú átt enga vini og hefur engan til að tala við. Ein­far­inn er alveg sorg­leg týpa. Stundum þarftu að fara inn í klisjurnar til að fatta þær. Ég tók þennan pakka