Ég hef alltaf verið rosalega hræddur við drukkið fólk. Sérstaklega drukkna karlmenn. Ég á æskuminn­ingu þar sem mér og bróður mínum var ógnað af blind­fullum sjóara. Líklega hefur hann bara verið á milli sautján og tvítugs, en hann var ógeðslega fullur, með flöskuna í hendinni þegar hann gekk að bílnum þar sem við sátum og biðum eftir pabba, barði í húddið og var rosalega ógnandi. Á þeirri stundu upplifði ég að við bræðurnir værum í lífshættu. Við vorum það ekki, en ég upplifði þarna ómengaða ógn, eins og í hryllingsmyndum þegar skrímslið er fyrir utan gluggann. Ég gleymi þessu aldrei. Þetta var móment sem fór inn í innsta kjarna sálarinnar.“

Reyndi við klisjurnar

Stefán Máni Sigþórsson hefur verið kallaður Quentin Tarantino íslenskra bókmennta, þungarokkarinn, hraður, ofbeldisfullur og spennandi. Útlitið rímar við ímyndina. Hann er hávaxinn, dökkhærður og flúraður. Það er hans brynja, eða var öllu heldur – nú lítur hann bara svona út. „Um tvítugt var ég síðhærður í leðurjakka, allur tattúveraður. Þetta var varnarbúnaður. Ég reyndi að sýnast harðari en ég var. En ég geri það ekki lengur,“ segir Stefán Máni. Nýjasta tattúið er ekki mjög ógnvekjandi, andlitsmynd af Gosa á bringunni. „Ég tengi mjög sterkt við hann. Hann þurfti að gera sín mistök áður en hann þroskaðist og varð að alvöru strák. Þannig er lífið.“

Hann reyndi að lifa ímyndina, sem þessi þögli einfari, jafn svalur og Morgan Kane. „Þegar þú gengur inn í hlutverkið og reynir að vera þessi týpa, alltaf einn og alltaf svalur, þá er það aðallega alveg ógeðslega leiðinlegt. Þú átt enga vini og hefur engan til að tala við. Einfarinn er alveg sorgleg týpa. Stundum þarftu að fara inn í klisjurnar til að fatta þær. Ég tók þennan pakka