Finnst nafnið sitt hljóma vel með „sir“ fyrir framan

Þegar Thomas Moore ákvað að ganga hund­rað hringi í garð­inum við heim­ili sitt áður en hann yrði hund­rað ára von­að­ist hann til að safna um þús­und pundum, um 175 þús­und krónum, til styrktar bresku heil­brigð­is­kerfi. Það sem hins vegar gerð­ist er krafta­verki lík­ast. Að minnsta kosti gat Moore ekki ímyndað sér að við­brögðin yrðu jafn stór­kost­leg og þau urðu. Hvað þá að hann myndi fá per­sónu­lega kveðju frá krón­prinsi lands­ins. Her­mað­ur­inn fyrr­ver­andi safn­aði í heild­ina um 40 millj­ónum punda með upp­á­tæki sínu eða um sjö millj­örðum króna.

„Ég hafði ekki hug­mynd um að þetta yrði svona vin­sælt,“ segir Moore um áheita­söfn­un­ina. „Þetta var bara hug­mynd sem kom upp innan fjöl­skyld­unnar. Að ég myndi ganga um til að hreyfa mig. En svo óx þetta og óx.“

Moore studd­ist við göngu­grind er hann fór hring­ina sem urðu að end­ingu tvö hund­ruð og með orður sem hann hafði fengið fyrir fram­lag sitt í síð­ari heims­styrj­öld­inni á brjóst­inu. Hann fór út að ganga í hvaða veðri sem var og fang­aði þar með hjörtu Breta og margra ann­arra um heim allan. „Fyrsti hring­ur­inn var erf­ið­astur,“ segir hann, „en eftir hann þá komst þetta upp í vana.“

Þegar hann svo náði tak­marki sínu á hund­rað ára afmæl­is­dag­inn, flugu Spitfire-flug­vélar yfir húsið honum til heið­urs. Þá fékk hann yfir 120 þús­und kort með heilla­óskum. Moore gamli var orð­inn alþjóð­leg hetja.

[adspot]

Til að vekja enn meiri athygli á mál­staðnum gaf hann ásamt Michael Ball út hvatn­ing­ar­lag sem náði fyrsta sæti á breskum vin­sælda­listum. Moore seg­ist hafa hugsað um boð­skap lags­ins á göng­unni – að halda áfram að ganga með von í hjarta. Og þegar sífellt fleira fólk um allan heim lét fé af hendi rakna til söfn­un­ar­innar gerði hann einmitt það: Hélt áfram að ganga. „Og ég naut hvers skrefs sem ég tók“.

Moore segir að lyk­il­inn að því að lifa löngu og ham­ingju­ríku lífi felist í því að vera jákvæður og búast alltaf við hinu besta. „Ég held að eng­inn hugsi um það að verða hund­rað ára. Þegar ég var fimm­tugur þá gat ég ekki ímyndað mér að líf mitt væri hálfnað. Núna þegar ég er orð­inn hund­rað ára þá líður mér ekk­ert öðru­vísi en þegar ég var 99 ára. Ég er mjög ánægður að hafa náð þessum aldri og svo kemur bara í ljós hvað ég tóri lengi.“

Mynd: EPA

Að sitja aðgerð­ar­laus hefur aldrei verið Moore að skapi. „Allt frá því að ég var lít­ill drengur þá var ég alltaf að gera eitt­hvað. Áður en að ég fór að eiga í vand­ræðum með fót­inn þá eyddi ég miklum tíma í garð­vinnu. Ég er jafn­þungur núna og ég var 21 árs!“

Thomas Moore fædd­ist árið 1920 í Keighley í Yorks­hire. Hann lagði fór í verk­fræði­nám en var kvaddur í her­inn um tví­tugt og varð að gera hlé á nám­inu meðan hann gengdi her­þjón­ustu í síð­ari heims­styrj­öld­inni. Her­deildin hans hafði það hlut­verk að verja strönd­ina við Cornwall fyrir mögu­legri inn­rás Þjóð­verja. Síðar var hann sendur til Indlands og einnig Búrma til að verja þessi lönd, sem þá voru nýlendur Breta, fyrir inn­rásum Japana.

Hann minn­ist þess ekki að hafa ótt­ast um líf sitt. „Þegar þú ert í hernum og ert tví­tugur þá ertu ekki að hugsa mikið um hvort þú sért í hættu. Ég man ekki eftir því að hafa verið hræddur. Kannski hefði ég átt að vera það! En við lifðum af.“

Honum verður oft hugsað til áranna í hernum og þeirra félaga sem hann eign­að­ist. „Ég myndi gera þetta allt aftur ef ég gæti.“

Moore mun á næst­unni gefa út tvær bækur. Önnur þeirra verður ævi­saga og útgefin af góð­gerða­sam­tökum sem stofnuð hafa verið í hans nafni. Hin verður barna­bók. „Það hvarfl­aði aldrei að mér að ein­hver myndi hafa áhuga á sögu minni og ég átti svo sann­ar­lega ekki von á því að hún yrði ein­hvern tím­ann gefin út. Ég er svo­lítið smeykur að segja frá öllum mínum leynd­ar­málum!“

Þakkar fyrir heiðurinn

Und­ir­skrifta­söfnun hefur verið í gangi um hríð um að aðla beri Moore fyrir afrek sitt. Sjálfur hafði hann litla trú á að það yrði nokkru sinni að veru­leika. Honum fannst hug­myndin góð og fannst nafnið sitt hljóma vel með „sir“ fyrir framan.

En nú er þetta orðið að veru­leika. Thomas Moore, sem gekk tvö hund­ruð hringi í garð­inum sínum og safn­aði á meðan áheitum fyrir breska hjúkr­un­ar­fræð­inga, hefur fengið aðals­tign að til­lögu Boris Johnson for­sæt­is­ráð­herra sem kallar Moore „sann­kallað þjóð­ar­ger­semi“.

Í beinni útsend­ingu á BBC í gær­morgun sagð­ist Moore vera hrærður og þakk­látur. Hann sagð­ist stein­hissa að þessi heiður félli honum í skaut. Í fyrstu hélt hann jafn­vel að um grín væri að ræða. „En það virð­ist sem þetta hafi gerst í raun og veru!“