Ætlaði aldrei að afsala sér föðurhlutverkinu

Hugi var ekki í sam­bandi við barns­móður sína þegar hún varð ólétt. Þau höfðu kynnst lít­il­lega í bænum og farið nokkrum sinnum heim saman. Tveimur mán­uðum eftir síð­asta stefnu­mótið fékk hann sím­tal, þar sem hann sat á Saffran og smjatt­aði á kjúklingi. Hann heyrði strax að það væri eitt­hvað mikið undir og brá í brún þegar hún til­kynnti honum að hún væri ólétt, 45 ára gömul. Það var sem tím­inn stæði í stað. Sjálfur var hann 48 ára, tveggja barna faðir og ekki til­bú­inn í frek­ari barn­eignir. Hún var hins vegar stað­ráðin í að eign­ast barnið og hann ákvað að taka þátt í því með henni.

Með­gangan gekk illa, barns­móðir hans, Hugrún Sig­ur­jóns­dóttir, fékk með­göngu­eitrun og í lok maí var hún gang­sett fimm vikum fyrir settan dag. Fæðingin end­aði með keis­ara­skurði og dóttir þeirra varði næstu sól­ar­hringum á vöku­deild, pínu­lítið og varn­ar­laust kríli. Fljót­lega eftir heim­kom­una fór kveisa að gera vart við sig og hún grét sáran, öllum stundum, svo mán­uðum skipti. „Á tíu mán­uðum var hún búin að grenja okkur bæði í bilun. Hún öskr­aði alla daga,“ útskýrir Hugi. Þau leit­uðu allra ráða, fóru til lækna og sér­fræð­inga sem fundu aldrei neitt að henni. „Ég hefði aldrei trúað því hvað það er mikið álag að sinna svona óværu barni. Á meðan barn­inu líður illa grefur það um sig í hjart­anu og þig verkjar fyrir hönd barns­ins alla daga. Það er engin gleði­til­finn­ing sem fylgir því að vera með barn sem er í stöðugri van­líðan.“

Þau reyndu allt. Eftir nokkra mán­uði reyndu þau jafn­vel óhefð­bundnar leiðir, fóru með hana til heil­ara sem lagði hendur yfir höfuð hennar og vís­aði þeim síðan til kíróprakt­ors sem tog­aði stelpuna og teygði. „Ég var alltaf með þá kenn­ingu að hún væri með verki í bak­inu af því að mér fannst hún beita sér þannig. Eftir að við fórum til kíróprakt­ors­ins áttum við í fyrsta sinn í marga mán­uði rólegt kvöld, þar sem hún var ekki öskr­andi út í gegn. Við fórum aftur þangað og henni fór batn­andi upp frá því.“