Í hlý­legum sam­komu­sal hjúkr­un­ar­heim­ilis sitja spari­búnir eldri­borg­arar og bíða. Fyrir framan þá stendur jóla­kór sem gerir sig til­bú­inn fyrir hátíð­ar­söng. Andlitin eru kunn­ug­leg og mætti halda að hér væri verið að taka upp íslenska kvik­mynd. Stór­leik­arar þjóð­ar­innar í bland við minna þekkt and­lit draga djúpt and­ann og hefja söng.

Tár falla, bæði í salnum og í kórnum sjálfum, og sumir í salnum syngja með. Nokkrir syngja á inn­sog­inu um mein­villa mann­kind sem lá í myrkr­unum. Lokatónn­inn hverfur út í skamm­degið, ein­lægt klapp, þurrkuð tár og ótal bros. 

Þó að þetta gæti verið sena í kvik­mynd, er eng­inn sem hrópar „KÖTT“ að lagi loknu. Engar mynda­vélar eru á staðnum, engin upp­taka gerð – aðeins stöku far­sími á lofti í hrukk­óttum höndum og einn ljós­mynd­ari. Í ára­tug hefur þessi kór starfað í kyrr­þey með eitt hlut­verk: að gleðja gamla fólkið á aðvent­unni – og sjálfan sig í leið­inni.

Mynd: Golli

Jafnvægi radda …