Í gögnum sem má rekja aftur til árs­ins 1953 birt­ist mynd af konu í erf­iðum aðstæðum, sem mætti hvorki skiln­ingi né stuðn­ingi sam­fé­lags­ins: „Ólafía leit­aði til nefnd­ar­innar með heim­il­is­vand­ræði sín. Maður sá, sem hún býr með virð­ist ekki aðstoða hana sem skyldi“, segir í fund­ar­gerð barna­verndar frá því 1953. Nokkru síðar er skráð að hún búist við því að missa hús­næðið, Svavar sé heima af sjónum og hún sé hvött til að fá hann til að hjálpa sér með hús­næði. Börn þeirra verði send á Sil­unga­poll. Að hausti kom fram að hún hefði sótt syni sína á Sil­unga­poll án þess að bera það undir barna­vernd. Talið var að hún hefði fengið hús­næði. 

Næstu ár ein­kennd­ust af hús­næð­is­ströggli og óör­yggi og svar yfir­valda var ávallt það sama: Að fara burt með börnin, „vegna hús­næð­is­vanda og erf­ið­leika móður“. Í stað þess að fjöl­skyld­unni væri útvegað við­un­andi hús­næði voru börnin á stöð­ugu flandri …