Þunglyndið rænir draumunum en maníu fylgir stjórnleysi

Eydís Víglunds­dóttir bjó fyrstu árin í Reykja­vík en svo flutti fjöl­skyldan til Njarð­víkur þegar hún var níu ára þar sem hún var oft uppi í heiði að tína ber. „Og á vet­urna var maður á skautum úti á götu.“

Svo var aftur flutt til Reykja­víkur þremur árum síðar. Í mið­bæ­inn.

„Það var bara mjög gott að búa í mið­bænum. Ég var mikið með vin­konum mínum og ég held að við höfum verið miklir englar. Við vorum ekk­ert mikið að fara í partí, enda veit ég ekki hvort ég hefði þorað það ef mér hefði verið boðið.“

Hún seg­ist alltaf hafa verið feimin. Félags­fælin.

„Ég var alltaf með var­ann á um að ég væri að gera rétt og að það yrði hlegið að mér. Og það varð alltaf allt að vera eftir bók­inni. Ég hef alltaf átt mjög góða vini en ég hef aldrei getað …