Þörfin fyrir spennu fylgdi Völundi Þor­bjarn­ar­syni lengi. Hann er fæddur og upp­al­inn á Húsavík, átti „ynd­is­lega æsku“ og var rólegt barn framan af, jafn­vel til fyr­ir­myndar fram að ferm­ingu. Skóla­gangan var að vísu skraut­leg, segir hann, sem gekk vel í þeim fögum sem hann hafði áhuga á en ekk­ert í öðrum. Á seinni hluta ung­lings­ár­anna fór hann að finna fyrir ákveðnum ein­kennum og lífið fór að breyt­ast. „Mér leið best þegar það var mikið að gera. Sextán ára gam­all var ég kom­inn á sjó­inn og hafði engan áhuga á að mennta mig.“

Það var um það leyti sem lífið fór að breyt­ast. Hann fór að finna fyrir óró­leika ef það var ekk­ert að gera og ekk­ert fram undan. „Hlut­irnir þurftu alltaf að vera spenn­andi, alltaf eitt­hvert plan sem ég hlakk­aði til. Í Húsavík á 8. ára­tugnum var tak­markað fram­boð af afþr­ey­ingu og íþróttir var það besta sem var í …