„Þarna missti ég mömmu mína en eignaðist systur“

Þakklæti er fyrsta orðið sem kemur upp í huga Írisar þegar hún hugsar um nýaf­staðna alda­móta­tón­leika – þakk­læti fyrir að hafa fengið að stíga aftur á svið, sem var svo stór þáttur af lífi hennar „Ég verð að við­ur­kenna að ég hélt allt eins að ég hefði misst af glugg­anum og átti allt eins von á því að þessi stund myndi aldrei renna upp, þó að ég hafi þráð það heitt innst inni.“

Íris hvarf skyndi­lega af sjón­ar­svið­inu eftir að hafa verið áber­andi í tón­list­ar­brans­anum á níunda ára­tugnum. Hún minn­ist þess tíma með gleði, en við­ur­kennir að þessi ár hafi tekið jafn mikið frá henni og þau gáfu. Hún segir hér frá því hvernig hún brann út og glímdi við kulnun og rataði nið­ur­brotin í fang ofbeld­is­manns. Þegar hún hafði unnið vel í sjálfri sér og hóf nám á eigin for­sendum, í leik­list, missti hún bæði blóð­föður sinn, sem …