„Þetta var góð lexía og ég er þakklát fyrir hana,“ segir Guðrún Daníelsdóttir kvikmyndagerðakona í samtali við Stundina, en engu munaði að hún hefði keyrt á fimm ára gamalt barn í ljósaskiptunum í gærkvöldi.
Guðrún skrifaði um reynsluna á Facebook-síðu sína í dag en þar segir meðal annars: „Það eina sem ég sá var upplýst andlit hans þegar hann hljóp í veg fyrir mig. Ég hef aldrei bremsað jafn fast. Allur líkami minn bremsaði. Bílbeltið þrýsti mér niður og hausinn sveigði framm eins og hefði ekið á vegg. Barnið fraus líka og í sekúndubrot náðum við augnsambandi meðan allir góðir vættir hjálpuðu okkur. Bíllinn staðnæmdist og barnið lagði hendina sína á húddið.
Ég hljóp út og faðmaði hann. Hann endurtók í sífellu fyrirgefðu fyrirgefðu. Eftir smá stund hljóp hann heim til sín endurskinslaus og lafhræddur. Ég keyrði áfram fann bílastæði og beið eftir að skjálftinn í líkama mínum hvarf.
Akkúrat þessa stund var ég ekki að tala í símann, ég var ekki að senda SMS, ég var ekki að fletta í contöktum og ég var ekki að stilla útvarpið. Athygli mín þessar handahófskenndu sekúndur var öll á veginum. Ég náði að stoppa í tíma. Ég verð að viðurkenna að það var heppni. Ég er alltof oft að gera eitthvað annað meðan ég er að keyra. Alltof oft.“
„Bíllinn staðnæmdist og barnið lagði hendina sína á húddið.“
Þegar Stundin náði tali af Guðrúnu sagðist hún vera með hugann við þetta atvik og hversu heppin þau voru að ekki fór verr. „Það vantaði hálfan meter upp á að ég myndi alla ævi vita hvað þetta barn heitir,“ segir hún. „Það sem ég sagði ekki frá í færslunni var að tíu sekúndum áður var ég að senda SMS á vinnufélaga, bölvandi yfir auto-correct í iPhone símanum mínum. Ég var með meiri athygli á stafsetningu skilaboðanna heldur en á veginum. Síðan setti ég símann niður, hugsaði um að ég þyrfti að fara í búðina og starði á veginn. Og allt í einu birtist þetta barn,“ segir hún.
Guðrún segist hafa farið út úr bílnum og talað við drenginn í stutta stund. Hún brýndi fyrir honum að nota endurskinsmerki og spurði hvort hún ætti að fylgja honum heim. Hann afþakkaði það, enda ætti hann heima í næsta húsi.
Hún segist hafa átt erfitt með að sofna í gærkvöldi. Hún sá fyrir sér barnið upplýst af framljósunum og gerir sér grein fyrir því að þetta hefði getað farið mikið ver. „Ég viðurkenni það alveg að ég er alltaf í símanum. Ég er fáviti. En ég lofa að ég geri það aldrei aftur. Mér finnst eins og ég hafi fengið viðvörun, og ég held að ég fái hana ekki aftur.“
Veistu meira? Láttu okkur vita
Það tókst ekki að sækja formið. Reyndu aftur eftir augnablik.
Ýttu á + við höfund, fréttamál eða greinaröð til að fylgja því og fá tölvupóst þegar eitthvað nýtt kemur, einn á dag í mesta lagi. Því sem þú fylgir stjórnarðu á Minni síðu.
Athugasemdir