Segir áhrifamátt óbyggðanna ekki síst felast í þögninni

„Hug­myndin um Ísland sem urð­un­ar­stað öskra er soldið góð í tvær sek­úndur en verður svo strax eig­in­lega ansi vond. Þetta ger­ist þegar fengin er til verka aug­lýs­inga­stofa með lítil eða mjög laus­bundin tengsl við Ísland – landið er þar en ekki hér í vit­und fólks­ins sem þetta vinnur. Útkoman er næstum því eins og afurð heims­valda­stefn­unnar.“

Þetta skrifar Guð­mundur Andri Thorsson, þing­maður Sam­fylk­ing­ar­innar, í stöðu­upp­færslu á Facebook í dag. Tilefnið er ný her­ferð Íslands­stofu þar sem útlend­ingar eru hvattir til að taka upp öskur sín sem síðan munu glymja í gegnum hátal­ara víðs vegar um Ísland. Streitu­losun og ferða­lög eru mark­miðin.

Þing­mað­ur­inn segir að hug­myndin snú­ist um „að hægt sé að dömpa hér öllu erg­elsi, eins og heims­veldin urða kjarn­orku­úr­gang­inn sinn á eyjum þar sem býr varn­ar­laust fólk. Þú öskrar heima hjá þér og það kemur svo út um gulan – gulan! – risa­há­tal­ara ein­hvers staðar í óbyggð­unum hér.“

„Í guðanna bænum, kæra Íslandsstofa, ekki gera þetta“

[links]Hann bætir því við að sá sem hefur snefil af til­finn­ingu fyrir íslenskri nátt­úru, óbyggð­unum, viti að áhrifa­máttur þeirra felist ekki síst í þögn­inni, þess­ari vold­ugu kyrrð.

„Hver sá sem vinnur með það að selja ferðir til Íslands hlýtur að byrja á því að vinna með þetta: þögn öræf­anna – hina heilögu þögn öræf­anna sem umlykur stór­borg­ar­bú­ann og afvopnar hann, strýkur honum ásamt gol­unni á vanga og knýr hann til að leita inn á við og horfast í augu við innri mann og allt sitt bauk í líf­inu fram að því. Í þessu felst vitr­unin sem býður allra þeirra sem halda á íslenska hálendið, og ganga á vit ein­mana­legrar tignar þess. Svo getur verið kikk að öskra á Detti­foss eða brimið, en þá verður maður að vera þar.

Maður er kannski á gangi á Lauga­veg­inum. Maður er einn með sjálfum sér og öllu því sem maður hefur iðjað. Maður horfir á strá. Maður sér fugl. Maður finnur fyrir lík­am­anum, hverjum vöðva, hverri taug, og maður er í þann veg­inn að kom­ast að mik­il­væg­ustu ákvörðun lífs­ins eftir langa og djúpa umþenk­ingu þegar skyndi­lega berst garg úr risa­stórum gulum hátal­ara frá örviln­uðum ung­lingi í Maine í Banda­ríkj­unum sem er að verða vit­laus á mömmu sinni. Í guð­anna bænum, kæra Íslands­stofa, ekki gera þetta. Segiði svo aug­lýs­inga­stof­unni að spyrja næst ein­hvern Íslend­ing hvort þetta sé góð hug­mynd,“ skrifar hann að lokum.