Þegar hrunið skall á var ég verkefnastjóri hjá Landsbókasafninu og verkefnið mitt var skorið niður um helming. Mér leist ekkert á það að vera áfram við þær kringumstæður, þannig að ég klóraði mér smá í kollinum og hugsaði um mína stöðu. Ég var jú 30 ára, barnlaus og einhleyp, og gat því auðveldlega leigt út íbúðina mína til að fara á vit ævintýranna.
Ég hafði alltaf verið mjög alvarleg, farið að búa ein 16 ára, klárað háskóla- og meistaranám og unnið fullorðinsleg störf, en ég átti engin brennandi áhugamál. Ég furðaði mig alltaf á þessum vinum mínum sem áttu dýr áhugamál sem voru vesen; ég náði ekki hvernig það gat réttlætt að eyða svona miklum tíma og peningum í áhugamál.
Ég fór til Mexíkó í desember 2008 þar sem ég kynntist götulistahópi, og þar atvikaðist það að ég slóst í för með þeim; eftir það var ekkert aftur snúið. Ég flutti aftur heim í ársbyrjun 2012 og er í dag sjálfstætt starfandi sirkuslistakona. Þetta er rosalega mikið hark, en ég hef ofsalega gaman af því að kenna öðrum það sem hefur gert mig svo glaða. Ef ég spái í það, þá er það ekki bara því ég hef gaman af þessu, heldur af því þetta var kannski lífsfyllingin sem mig hafði vantað. Eru ekki allir að leita að svona raison d'être?
Veistu meira? Láttu okkur vita
Það tókst ekki að sækja formið. Reyndu aftur eftir augnablik.
Fólkið í borginni
Sigrarnir mótast af baklandinu
„Af hverju situr þú þá hér í þessu láglaunastarfi?“
„Sárið er enn opið“ 36 árum eftir að hún fæddi andvana barn
Þurfti að æfa glímu í stað fimleika
„Þakklát fyrir öll mín forréttindi“
Athugasemdir