Maðurinn sem háskólinn gat ekki hafnað

Nú eru um þrjá­tíu ár liðin frá því að dr. Hannes Hólm­steinn Giss­ur­ar­son var ráð­inn kenn­ari við Háskóla Íslands. Það gerð­ist ekki átaka­laust.

Stiklum á stóru í þeirri skraut­legu sögu.

Fræðin og áróðurinn

Kennarar við háskóla eiga að heita fræði­menn. Þeim er ekki bara ætlað að kenna ungu fólki og leið­beina, heldur einnig rann­saka gögn, viða að sér upp­lýs­ingum, greina og draga af þeim álykt­anir. Á hátíð­legu máli mætti segja að þeim væri ætlað að leita sann­leik­ans og gera grein fyrir honum, í ljósi þeirra upp­lýs­inga sem fyrir liggja.

Í til­viki Hannesar Hólm­steins hefur þessi hlið starfs­ins alltaf verið tals­vert á reiki. Hann hefur frá upp­hafi verið yfir­lýstur og ein­drægur frjáls­hyggju­maður, og hvergi legið á þeim skoð­unum sínum. Því verður heldur varla á móti mælt, að lang­flest skrif hans – líka sem „fræði­manns“ – hafa verið þess­ari skoðun til stuðn­ings.

Og stundum bara …