Hjónin Mardin og Didar dvelja nú, ásamt Darin syni sínum og ófæddu barni, í hús­næði Útlend­inga­stofn­unar í Hafn­ar­firði og krossa fingur í von um að lög­fræð­ingi þeirra tak­ist að koma í veg fyrir að þau verði send úr landi. Ef þau verða send úr landi yrði það til Frakk­lands, á grund­velli Dyfl­innar-reglu­gerð­ar­innar, en þangað flúðu þau frá Írak. Yrðu þau flutt til Frakk­lands hafa þau ástæðu til að ótt­ast að þaðan yrðu þau send áfram til Íraks og þar segja þau að líf þeirra sé í hættu. Þau Didar og Mardin eru Kúrdar, með tak­mörkuð rétt­indi í Írak sökum upp­runa síns. Þau flýðu þegar vopn­aðar sveitir sjíta-múslima hót­uðu Mardin því að hann yrði brenndur lif­andi léti hann ekki undan þrýst­ingi um að koma mönnum sem voru þeim þókn­an­legir í störf hjá hjálp­ar­sam­tökum á svæð­inu. Verði þau send til Íraks telja þau ljóst að alvara yrði gerð úr þeirri hótun.